گاهی دلم عجیب هوای تو می کند....‬

جاده ی آخرش مه و مه

2011-07-23T05:00:00.000+04:30

گاهی دست خودت نیست...یکهو همه چیز می افتد روی دور تند.خودت را تصور کن...بعد انگار دو تا دست قوی نامرئی بلندت کند بگذارد روی تردمیلی چیزی...بعد خب تو که نمی توانی ندوی...بایستی با کله می خوری زمین....باید بدوی...دست خودت نیستا.مجبورت کرده اند.....بعد خب وسط دویدن که وبلاگ نمی نویسند...وسط دویدن دوست جدید پیدا نمیکنند...وسط دویدن که استراحت و آرامش نداری...بالطبع می شوی اینی که من شدم....

بعد یکهو فلش میخورد و سکانس عوض می شود تو سر از وسط یک جاده بی انتهای معلق در زمین و آسمان که آخرش مه است و مه,گیر می افتی...برمیگردی...دستت را سایه بان چشمانت می کنی و یکهو می بینی که اوووو چقدر دور شده ای از آنچه که بودی...یا حتی از آنچه که قرار بود بشوی....من همانجا ایستاده ام و میگویم:اوووو...چقدر دور شده ام از آنی که بودم...مهم نیست آن دو دست از کجا آمدها..نه..اصلا مهم نیست...مسیریست که باید می رفتی....من به طرز وحشتناکی به تقدیر اعتقاد دارم.چرایش هم به خودم مربوط است.اصلا چرا ندارد حرفی هست؟!!

دعوا که نداریم داشتم میگفتمحالا من مانده ام در وسط این جاده و برای خودم قدم می زنم...گیج گیج...منگ منگ....کاش می دانستم قرار است انتهایش کجا باشد...کاش میدانستم!!

به یاد او که دیر فهمید و دیر فهمیدم که عشقی در کار ما نبوده....

2011-01-26T15:31:00.001+03:30

زمین نبود؛ زمان نبود؛ خدا نبود.

من خاک تشنه شدم افتاده میان تاریکی، تو افلاک و در برم گرفتی و آرام، من و تو دنیا شدیم. تنهایی دست از دلم برآورد سوی تو،‌ غربت اندوه سردت باران شد و باریدن گرفت بر سینه من. از من و تو گل شد و از گل آدم ساختیم و من به هوای حوا، خیره به آسمان که روزی دوباره بر من بباری.

تو،‌ برهنه از آسمانت، بر دل سنگ من شیشه زدی و ما شعله زد و از رقص شعله خدا آمد.

ما خداییم، این شعله رقص خداست و خدا، خدایی که در این نزدیکی، میان دستان توست. هرآنچه می‌خواهم از او،‌ میان این دستان است. خدای من، تا مرهم دردم نباشی، زنجیرم بر این دستان.

تو باد شدی، مرا بردی، من عطر شدم بر دوشت سوار تا هوش از سرها ببری.

تو طره و من تاب،‌ تا ندهی بر بادم.

*او نوشت اینها را و من میگذارمش اینجا تا هرگز یادم نرود ....آنچه که تلخ گذشت و تلختر پایان گرفت و به تاریخ پیوست....

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم/قد برافراز که از سرو کنی آزادم

2010-12-12T11:25:00.000+03:30

چیز نابی ندارم برای نوشتن بر این صفحه ی سفید فقط ناگهان دلم هوای اینجا را کرد...این روزها که نبودم ...این روزها که نیستم آنقدر زندگی تاس می دهد دستم و من می اندازم که دیگر به بردن و باختن های متوالی عادت کرده ام...دیگرنه هراس باختن دلم را می لرزاند نه غرور پیروزی ,سرخوشانه شادم می کند....یاد گرفته ام که می گذرد....همه چیز میگذرد...همه کس...آدمها همیشگی نیستند...خوبی ها و بدی هایشان هم!!......اینها قوانین منند تازمانی که پای تو و چشمانت در میان نباشد...قوانینی که چشمان تو به یکباره تمامی اش را با بی رحمی به سخره گرفته است....نازنینم کمی آرامتر ...کمی آرامتر "من"شو.....تنم تاب ندارد....هجوم این همه خوبی....نه....تنم تاب ندارد....کمی آرامتر عاشقم کن...عادلانه نیست که تمام خوبی ها در تو باشد ...برایم جایی بگذار برای وحشت های خدا نکرده ی نبودنت...برایم رمقی بگذارکه اگر روزی قرار شد تنها شوم جانی بماند برای تنها رفتن..تنها ماندن....تو مانند هیچ کس نیستی...نازنینم! آنقدر خوبی که من گاهی شک میکنم به خودم..به خدا...به اینکه واقعا این همه دوستم داشته که تو را عزیز دل من کرده؟....من بی تو نفس نمیتوانم بکشم...ببین همین کار آسان هوا را کشیدن و برون دادن رامیگویم ها...بی تو نمیتوانم.....کنارم باش که بی تو میمیرم!

تابستونِ من

2010-09-16T18:55:00.001+04:30

عصرای تابستون خوبند...خورشید می تابه....ولی مهربون می تابه....نمی سوزونه....فقط نوازش می کنندت.بچه تر که بودم خونه مون حیاط داشت ,خونه مون ایوون داشت.تابستونا آفتاب میزد رو ایوون....کیف میداد.خیلی کیف میداد.عصر که میشد رو ایوون ِ خونه مون با عروسکام بازی میکردم....من همیشه مامان بودم.مامانِ عروسکام....مامانِ دخترک....مامانِ آقا خرسه.....مامانِ آقای قورباغه......مطمئنم دوستم داشتند...مامانِ خوبی بودم خُب.
عصرای تابستون خوبند....من نه می ترسم....نه تنهام.....نه دنیا اونقدر تاریک میشه که کسی نبیندت.....نه اونقدر روشنه که خلوتت رو ازت بگیرند.عصرای تابستون شبیه یه معجونه که فرمولش تو هیچ کتابی نیست....همه ی عصرای تابستون عصرِ تابستون نیستند باید اونی باشه که تو رویاهامه....این جور وقتا نمی شه بری تو شلوغیِ مردم....باید یا تو اتاقت بمونی و از پنجره آفتاب رو نگاه کنی و التماس کنی که تورو خدا دیرتر غروب کن...یا اینکه بزنی به دلِ دشت.....یه جای دنج گیر بیاری و به هیچی فکر نکنی...به هیچ کس....فقط برگردی عقب و چشم بدوزی به دخترکی که روی ایوون مامانِ عروسکاش بود.....دخترکی که جز تنهایی و عروسکاش و رویاهاش هیچ کس و هیچ چیزِ دیگه آرومش نکرد و نمی کنه.......
عصرای تابستون خوبند....خیلی خوبند!!

مکالمه

2010-08-26T09:21:00.001+04:30

ـ کی می رسم بهت؟

ـ زود...خیلی زود...

ـ میدونی گاهی راست نمی گی؟

ـ اوهوم....ولی تو دروغامم باور کن....

چکاوک پربریده به باد !

2010-07-13T03:12:00.001+04:30

یادم به روزی افتاد که اینجا را ساختم...آن روزها دور نیستند زیاد. ولی من زیاد عوض شده ام...انگاری سخن از قرنها پیش میگویم.....خسته ترم و نا امید..آن روزها به خیالم روزهای سختی را میگذرانم ولی این روزها باید بساط قه قهه سر بدهم به درد های قدیم.....

این غیبت طولانی و خاک خوردن این وبلاگ برای این نبود که نبودم....نه....کم و بیش بودم ولی می دانی؟ حرف آنقدر زیاد بود که نمی دانستم کدامش را بنویسم.....تا امروز که دوباره این صفحه ی بنفش را باز کردم ....دیگر جدا دلم به حال اینجا سوخت.....من به خودم قول داده بودم هرگز اینجا را به حال خودش رها نکنم....و ورونا هست و قولش!

آخرین پست این وبلاگ را هر بار که میخواندم به این نتیجه می رسم که همان چند خط هنوز هم وصف حال من است.....ارجاعتان میدهم دوباره به همان دست نوشته های مجازی که هنوز هم تاریخ مصرفشان نگذشته......زیاده عرضی نیست.....دوباره خواهم نوشت...مرتب و خاک نخورده......

*همه می گویند عوض شده ام...عوض شده ام آیا ؟

**همدم شبها و روزهای من هنوز پیج توییترم هست.....هووی زندگی کردنم.

کجای کاری...چکاوک غمگین

در هیر و ویر صحبت خرداد و خیال آسمان بودی

که پاییز آمد پیر آمد و دامنه را درو کرد و رفت.

من سرگرم همین سایه روشن راه بودم

داشتم دنبال گهواره ی انار و

آواز اردی بهشت گم شده می گشتم

حواسم نبود

سرم بالای ستاره بود که دیدم شب است

دیدم آسمان پیدا نیست

پس کی آذر آمد و دی از دامنه گذشت؟

من هم خودم یادم رفته است

مرغک شاخسار کدام صنوبر شکسته بوده ام

دیگر نمی توانم این ترانه این تلخاب

این گریه های ترس خورده...حتی!

من برهنه ام

من هرگز اهل رفتن از این زادرود بی رویا نبوده ام!

(سید علی صالحی)

آی داستان های پریا؟ به من بدهکارید....

2010-04-23T07:33:00.001+04:30

من زنده ام هنوز.....

درد میکشم و لب به دندان می گزم و در سکوت لبخند بر صورتم نقاشی میکنم که مبادا تو اخم هایم را دوست نداشته باشی....

*.... من به کودکم خواهم گفت که هیچ "اویی" نخواهد آمد....کودکم ؟آدم ها گرگ تر از آنند که تصور میکنی.....کودکم؟ گرگ ها جز به دندان کشیدن گوشت تنت هیچ از تو نمیخواهند......تنت را محافظ باش که جای زخم دندان اینها هرگز مرهمی نخواهد داشت.....

*هرچه میگذرد بیشتر باور میکنم که تنهایی من با "هیچ "پر میشود تنها...هیچ!

تو هرگز یادت نیست...نمی آید!

2010-03-18T07:55:00.003+03:30

آن
روزها را تو یادت نیست....هنوز کسی دندان به دندان هایم نکشیده بود و ناخن
هایم را از من ندزدیده بودند....وقتی به ناخن هایم لاک میکشیدم کسی فحشم
نمیداد و هرزگی من در زاییدن های همیشگی در مامان بازی های کنار اتاق خلاصه
میشد....

آن
روزها را تو یادت نیست...من برای لای پاهایم لالایی میخواندم و کسی سیلی ام
نمیزد که فاحشه بازی های تو آخرش خرابت کرد.....آن روزها شیر دادن غدقن
نبود و هنوز کسی از من معنی اروتیک را نمیپرسید.....

آن
روزها را تو یادت نیست....من برای اولین بار چراغ قرمز را رد کرده بودم و
او شیون میکشید که:هییی...یابو؟حواست کدام جهنم دره ای ست؟؟ و من به شکل
احمقانه ای از مسافر ِ‌کناری ام پرسیدم: دره ی جهنم چند پله دارد؟..او به ریش من
خندید....فحشم داد و پیاده شد....

آن
روزها را تو یادت نیست.....کابوس من کوچه ی پر از نیزه ی خانه ی پیرزن بود و
تو هرگز در آن سوی کوچه مرا در آغوش نمیکشیدی......من تنها مثانه ام را
خالی میکردم و دلم هنوز هوای پرنده شدن را حتی در مستراح از یاد نبرده
بود.......

آن
روزها را تو یادت نیست لعنتی.....من در راه پله ی خانه مان جان میدادم ولی
نگاه میکرد.....موهایم را قیچی زد ولی من هیچ نگفتم....موهای من دیگر هرگز
زیبا نبود...ولی من هیچ نگفتم....کسی از من نمیخواست که با بوی تنم خالی
شود .....آن روزها من را یادت نیست.....

امروز
وقتی در جاده لایی میکشیدم ...یک اتوبوس از روی ناخن های من رد شد و من
فرار میکردم که میدانستم دیگر دوستم نخواهی داشت.....من دیگر هرگز به خانه
ات باز نمیگردم.....

آن
روزها را تو یادت نیست....من به طرز دیوانه کننده ای کفش ها را دوست داشتم
ولی پدر همیشه میگفت کفش هایت را موش خورد!....من از موش ها بیزارم.....

من آن
روزها هوای خاک در سرم نبود....پیاله ی ماستم دریا بود و من در دستان پشم
آلود مردک هرزه جان نمیدادم.....

این
روزها من از خیال ترسناک دیدن تو دوباره شب ادراری هایم شروع شده و هر شب
تاصبح سگ لرز هایم را در آغوش های خیالی خالی میکنم......من از هوای تو پرم
ولی تو کجا را میبینی؟؟؟

هنوز
کسی نفهمیده من چطور همیشه سریع عاشق میشوم.....اینبار نمیگذارد هرزگی کنم
......دست تو شاید همان جایی باشد که موش ها و شیر دادن ها و زاییدن ها
تکرار نشود.....تکرار نشود.....تکرار نشود...

اسم تو!

2010-03-12T19:07:00.003+03:30

اسمت را دوست دارم......وقتی در دلم صدایت می زنم...وقتی زیر لب مزمزه اش می کنم.وقتی که میدانم از کامل به زبان اوردن اسمت بدت می آید و من برای دل تو نیمی از این بازیِ واژه را در دلم زمزمه می کنم..گاهی فقط دلم میخواهد صدایت بزنم ....نمی دانم چرا؟...مثل تشنگی نوعی حس آرامش بخش است که به تنم هجوم می آورد.... این حرف حرف واژه ی اسمت با شیطنت قلقلکم می دهد....بعد برای آنکه با خودت نگویی که دخترک دیوانه است به بهانه ای سر صحبت را باز کنم....و جملات کذاییِ ِ بعد از صدا زدنت با "خوبی ؟ " های همیشگی و "مرسی" های همیشه اغاز شود.....شاید حتی صدایت می زنم که یادت نرود من هستم...بگویم: هی...نازنین..حواست به من هست؟!
من با نام تو ماه هاست که عشق بازی می کنم....با چند هجای مست ...با چند هجای عاشق!
*بهار فصل آفتاب و زندگی تو راهه....
**خونه ام! نقطه. :دی
***میخواستم شعر بنویسم..ولی چیزی به ذهنم نمیاد...پس بیخیال :دی

به این پست گلاره هم یک نگاهی بندازید..خصوصا آقایون محترم!

می سوزم!

2010-02-19T08:09:00.000+03:30

نور مانیتور روی دستانم می تابد و شریانهای خونی من به شکل مارهای گرسنه تمام این کلمات را می بلعند...من در این دکمه های دیجیتالی هزاره ی سوم گم شده ام..........من در تو..به شکل پی ام های رمانتیک فوبیاییم گم شده ام....تو همان فوبیای نشناخته ی منی که من همیشه به دنبالش از این ویندوز به ان ویندوز می پریدم....شریانها...شریانهای لعنتی...گلویت را..گلویم را سخت می فشارند......

ای خون..من از تو چی می خواهم؟

ای عشق..من از تو چه می دانم؟

ای یار....تو از عشق چه می پرسی؟

چشم می دوزم به عکس سیاه سفید یک متوهم سر خوش و دخیل می بندم به همین مسنجرهای گاه و بی گاه نفرین شده.... که شاید

شاید

شاید...........تو را از من نگیرد.......

*چهار دیواری ها خفه ام کرده اند و من هنوز مثل همیشه انگار هرگز هیچ جا قرار ندارم....

**دوباره راهی ام......

دوستت دارم

2010-02-03T22:20:00.000+03:30

دل من همچنان وحشی هست..دل من رام نخواهد شد...کوشش بیهده ات نافرجام است عزیز.

یه روزی میشه که تو موقعیتی قرار می گیری که میفهمی چه چیزای ارزشمندی تو زندگیت وجود داره که تو نمی بینی. دارم تو شرایط سخت می گذرونم.نمی دونم چقدر دووم بیارم.ولی این روزا چیزایی رو تو وجودم کشف می کنم که نمی شناختمشون..هم می خندم هم گاهی دلم می گیره...گهگاهی هم اشک میریزم.....دلم واسه خیلی چیزا و خیلیها تنگ شده ....

پ.ن: خوابگاه سخته.ولی خوبیهای خودشو داره.از هفته ی آینده احتمالا میام زود زود.همتونم می خونم.

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم....چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

داستان ِ‌دل کندن

2010-01-21T10:35:00.001+03:30

در فصل های زیادی تاب خورده ام
از آسمان "شمال"
که خاکستری
گفتی که مهربان نیستم
و خانمی که از سکوت قلبت عبور کرد
برای بوسیدنت خم شد
درخت خونی می شود
سالن را خون می گیرد
صدای گریه هایم بلند شده است
خیلی خیلی بلند
آب کوچه را می برد
مادر نمی شنود....(سوسن جعفری)

1.از امروز تا اطلاع ثانوی نت ندارم.....دلم واستون تنگ می شه.......از دهم خوابگاه نشین می شم...سعی می کنم زود به زود آپ کنم اگه نشد به مهربونی هاتون منو ببخشید...
2.هیچ گناهی بزرگتر از حماقت نیست..احمق نباش..فکر کن..فکر!

3.این اهنگ شاهین نجفی تنها آهنگیه که سخن از بانو مانند ِ رفتنی ای می زنه..برای تو!

حال ِ من دست ِ‌خودم نیست!

2010-01-15T22:51:00.003+03:30

نفس می کشم و ریه ام تعجب می کند از این همه بیهودگی....فرار می کنم از چشمانی که روز تا شب آفتابگردان ِ چشمان ِ من است.....
نجاتم دهید,مرا می بلعند....فرار می کنم تا ببینم که در انتهای کوچه ی بن بست در خانه ای را می شود کوبید؟!......

نفس می کشم و بازدمم خفه می شود!

خنده
که می کنم دلم می گیرد..مات می شوند وقتی می بینند آبستن شده
ام...سلولهایم تو را صدا می زنند و این بار زنی پیدا شده که در "چشمانش"
موجودی را پرورش می دهد!

تنها شده ام ! گرچه هیج وقت هیچ کس صندلی ِ کنار دست ِ مرا پر نکرد..تنها شده ام!

گاهی حتی دلت می خواهد دشمنت هم که شده کنارت نفس بکشد تا با آزار دادنت اثبات کند که تو زنده ای.......

چیزی در گلویم است که شاید ..باید...بالایش بیاورم........

چشمانش را !!....چه زود از ذهنم می پرد ..مثل ِ مزاحمت ِ وحشی ِ یک کلاغ....

نجاتم دهید,شاید حتی به دستان ِ یک دوست هم نیازی نباشد! پاهایم در چشمانش فرو رفته که نمی تواند قدمی بردارد و از من دور شود؟؟

چشمانم ابری شد نازنین...چترت را باز کن...من آزارت خواهم داد!............

فردا که صبح شود..خورشید را دوباره عاشقانه خواهم پرستید.....مرا به صبح برسانید....سریعتر...سریعتر....

پ.ن: دیگه جز تو کسی نیست....
تو بمان با من..تنها تو بمان....جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
من فدای تو به جای همه گل ها تو بخند
تو بخواه
پاسخ ِ‌ چلچله ها را تو بگو...قصه ی ابر هوا را توبخوان
تو بمان با من تنها تو بمان...........در دل ِ ساغر ِ هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست
آخرین جرعه ی این جام ِ‌ تهی را تو بنوش
(مشیری)

سه بازی در یک پست !!! :دی

2010-01-10T06:32:00.002+03:30

یک مدتی هست که حمید جان منو به بازی دعوت کرد ولی من وقت نکردم روش تمرکز کنم....بعدش لوکی ِ عزیز بازی ِ‌دیگه ای رو پیشنهاد کردند....و در اخر هم دکتر ِ‌دیوونه گلم هم منو به یه بازی ِ کاملا زنانه دعوت کردند که اگه کسی خواست بازی کنه کامنت بزاره من میام براش می گم داستان چیه..از آقایون هم معذرت می خوام :دی

بنده الان بدون هیچ پیش فرضی نشستم اینجا که بازی کنم...هر چی که می خونید حاصل ِ تراوشات ذهنی ِ فالبداعه ی منه...احتمالش خیلی زیاده بعدا چیزای بیشتری یادم بیاد....!!!(دوستان واقعا معذرت می خوام اگه این پست طولانی بشه)

*تو بازی اول قراره پنج تا از اخلاقای گندمو حضورتون اعتراف کنم :دی(هر چند تا شد می نویسم)

1.به شدت زود از کوره در می رم:اعصابی دارم در حد ِ جلبک....و اکثر ِ اوقات وقتی می دونم حق با منه و خصوصا در مواجه با یه انسان ِ احمق چنان عصبی میشم که دورو بری هام فکر می کنند هر لحظه امکان داره سکته کنم.

2.اسم ها یادم نمی مونه:اسم ِ آدما خیلی زود از یادم می ره..مگر در موارد ِ استثنایی...به جای اسم ,آدما با ماه ِ تولدشون تو خاطرم ثبت میشند..خیلی خیلی کم پیش می یاد که مثلا یادم بره فلان هم کلاسی ِ دوران ِ راهنماییم متولد ِ چه ماهی بود ولی اسمش عمرا یادم بیاد :دی

3.یا صفرم یا صد:به شدت از این اخلاق در عذابم..در همه چیز...خصوصا در ارتباط با دیگران آزارم میده..دارم سعی می کنم به اعتدال برسم.

4.کینه ای ام:اگه یکی یه حرفی بهم بزنه که ناراحتم کنه..ده سال بعد هم که باشه ..یه جوری اون حرفو بهش پس می دم..در این زمینه هم مغز ِ‌بسیار فعالی دارم :دی

5.یه مخلوط هستم از تناقض ها:هم مغرورم هم اعتماد به نفس ندارم..هم بی رحمم هم به شدت مهربون..هم خودخواهم هم دلسوز.....هم تو خودم هستم هم به ارتباط با دیگران نیاز دارم..هم رکم اونم به شدت ..هم اینکه گاهی برای ساده ترین چیزها رو دروایسی دارم....و .. و...و ...

6.ظاهرم اصلا نشون نمی ده ولی حتی ساده ترین حرفهای زننده یا حتی شوخی ها تا سالها آزارم میده و اشکمو در میاره:یه بار یکی بهم گفت کاربر ِ حرفه ای اینترنت نیستی گریه کردم...تا این حد :دی

7.بلانسبت مثل خر زود باورم:هر کی هرچی میگه راس می گه مگر اینکه خلافشو با چشم صد بار ببینم..تازه اون موقع شاید یه فکری به حالش کردم :دی

بازی ِ دوم اینه که پنج تا آرزوی بزرگمو بگم:(من باور دارم هیچ آرزویی محال نیست و من یه روزی به همشون می رسم)

1.دوس دارم برم سفر ِ دور ِ دنیا .اونم فقط با اونی که ....آره..آفرین..همون :))

2.دوس دارم یه روزی یه عکاس ِ‌حرفه ای بشم.از بچگی عاشق ِ عکاسی بودم.هنوز نرفتم دنبالش ولی میرم.

3.دوس دارم یه شبو با ایده آل ترین مردِ زندگیم تو بیابون ِ مصر زیر ِمجسمه ی ابولهول به صبح برسونم.

4.اینکه یه روزی اونقدر پولدار شم که بتونم به هرکسی که توزندگیم دست ِ نیاز به سمتم دراز کرد اونقدر کمک کنم که سیراب شه.

5.چه تو رشته ی خودم(داروسازی) چه تو هنر به جایگاهی برسم که قدمی برای بشریت بردارم.برای تفکرشون.برای فرهنگ ها.برای بهتر شدن ِ زندگی.

و بازی ِ آخر هم جوابش اینه : آبی ِ‌فیروزه ای :)) هر خانومی خواست ,بپرسه بهش بگم داستان چیه :دی ولی پرسیدن همانا و بازی کردن همان. مث ِ من که تو این مخمصه گیر کردم :دی

*برای بازی ِ اول:امیر ِ عزیز. الناز ِ‌گلم. دکتر نیلوفر عزیزم. دکتر متاستاز ِ عزیز.و آوامین ِ گلم دعوتند از طرف ِ من.

**برای بازی ِ‌دوم:دکتر آرام ِ‌گل. دکتر هادی. شاسکول ِ‌ عزیزم. و هنگامه جان و حمید عزیز دعوتند.

پ.ن: همه ی همه ی همتون که زحمت کشیدید این پستو خوندید دعوتید. :)

من..تو...مه! - یک رویای مشترک-

2010-01-04T09:19:00.002+03:30

اپیزود اول:

کافه
ی محبوبم...دود سیگار فضا رو پر کرده و عطر ادکلن های تندِ مردونه مشامم
رو نوازش می کنه! پشت میز ِ کوچک دو نفره ی محبوبمون نشستم و با آرامش به بیرون خیره شدم! هوا ابریو مه گرفته ست...از
پشت شیشه مردمی رو می بینم که با عجله در رفت و آمدند...هوا سوز سردی داره
ومهِ غلیظش آدمارو برام دور و دست نیافتنی می کنه..به صندلی ِ قهوه ای ِ
خالیت نگاه می کنم و در ذهنم اومدنت رو ضرب می گیرم...آدمای توی کافه
جالبند برام...برای هر کدومشون توی ذهنم یه داستان می سازم....یاد کتاب ِ
اخری که خوندم می افتم....خداحافظ گاری کوپر....همیشه این جمله ی قهرمان
داستان توی ذهنم زنگ می زنه..."آزادی از قید تعلق"...این جمله با کوتاهیش
دغدغه های منو به زبون می یاره...پشتم به در ِ کافه هست...عطر یه ادکلن
آشنا و تند می پیچه تو فضای غمبارو مسخ کننده ....یه پک عمیق به سیگارم می
زنم و یه بازدم و دم ِ عمیق...چشمامو می بندمو تو رو با قدمهای بلندت تصور
می کنم....نزدیک که میشی دستم بی محابا تو هوا طرحی می زنه....در سکوت می
شینی و کلاه ت رو بر می داری....سرت پایینه...بهت نگاه می کنم وبا لذت پک
سیگارو عطر ِ تنت رو,با هم,می بلعم....پیشخدمت به عادت ِ همیشه قهوه هارو
می یاره و تو مشغوله فنجونتی...هنوز نگاهم نمی کنی ....بارونیه بلند و
مشکیت سردم می کنه...ازت می خوام که درش بیاری..بلند میشی و تو سکوت می
زاریش رو پشتی ِ صندلیت!....می شینی و می گی: "سالها پیش سکوتم از درد
بود..امروز کنار ِ تو سکوتم از یه لذت ِعمیقه " بهت لبخند می زنم و می گم
: "برای حرف زدن با تو کلمات خیلی حقیرند.خیلی"

سرمون رو به سمت بیرون می چرخونیم...ازدحام ِ مردم و اضطراب ِ چهره
هاشون منو سزشار از حس زندگی می کنه....سرمو می چرخونم به سمتت و می بینم
که بهم زل زدی....نگاه ِ هپروتت نفسم رو بند می یاره...نگاهم می کنی
..نگاهت می کنم...به هم خیره می شیم و تو می دونی که چه لذتی رو تو وجودم
می ریزی....یک دقیقه...دو دقیقه....پنج دقیقه...بیست دقیقه...منو تو
:خیره!....دستم رو دراز می کنم و دستت رو به نوازش انگشتهای من هدیه می دی
.....تو زیر ِ لب جوری که فقط خودت می شنوی زمزمه می کنی... و من فکر
میکنم که کاش این صحنه تا ابدیت جریان داشت.......

اپیزود دوم:

من-مه-اتاق ِتاریک-شبح ِ تو و رویای ِ مشترک ِما..............................

وقتی حواست هست زیبایی

وفتی حواست نیست زیباترینی

حالا حواست هست؟............

پ.ن: به این پست نگاهی بندازید دوستان! مرسی.

آن کبوتر غمگین کز قلبها گریخته ایمان است....

2009-12-29T15:10:00.002+03:30

آنگاه خورشید سرد شد

و برکت از زمین ها رفت

و سبزه ها به صحراها خشکیدند

و ماهیان به دریاها خشکیدند

و خاک,مردگانش را

زان پس به خود نپذیرفت

خورشید مرده بود

خورشید مرده بود و فردا

در ذهن کودکان

مفهوم گنگ گمشده ای داشت

مردم,گروه ساقط مردم

دلمرده و تکیده و مبهوت

در زیر بار جسدهاشان

از غربتی به غربت دیگر می رفتند

و میل دردناک جنایت

در دست هاشان متورم میشد

گاهی جرقه ای,جرقه ی ناچیزی

این اجتماع ساکت بی جان را

یکباره از درون متلاشی می کرد

آنها به هم هجوم می آوردند

مردان گلوی یکدیگر را با کارد می دریدند

و در میان بستری از خون با دختران نوبالغ

همخوابه می شدند

خورشید مرده بود

و هیچکس نمی دانست

که آن کبوتر غمگین کز قلبها گریخته ایمان است!

آه ای صدای زندانی

آیا شکوه یاس تو هرگز

از هیچ سوی این شب منفور

نقبی به سوی نور خواهد زد؟

آه ای صدای زندانی

ای آخرین صدای صداها...

**امروز تو زاده شدی...نفس کشیدی...رنج بردی و ما چهل و شش روز دیگر سوگت را به عزا خواهیم نشست...اولین بار که در گوشم نجوا کردی دخترکی بودم که بزرگترین آرزویم پیدا شدن قافیه های بیشتر برای شعرهایم بود و بزرگترین غمم بی اعتنایی معلم کلاس درسم...تو در گوشم نجوا کردی و من از شانزده سالگیم با تو بزرگ شدم...با شانزده سالگیه تو نفس کشیدم و من تو شدم...هر بار که از همه جا رانده شدم به تو پناه آوردم و تو همدرد من بودی....از "اسارت" خوشی های سرخوشانه نجاتم دادی...بیدارم کردی و من "دیوار" ها را تازه دیدم....تازه دیدم که دست خودم نیست نفس کشیدنم...دست من نبود..من هیچ نبودم و تو آموختی ام که گاهی "عصیان " باید کرد....جنگیدم...من حتی برای تعداد نفس های بیشتر جنگیدم و تو دلگرمی من بودی....تو بودی که اشکهایم را پاک می کردی و تو بودی که بی کرانگیه تنهاییم را سو سوی چراغی بودی تا با آن به "ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم"....حالا در آستانه ی "تولدی دیگرم" ....ببین...ببین که چگونه دوباره نفس هایم را حبس کرده اند و " دست های تو را ای سرا پایت سبز "از من دریغ می کنند....می دانم که می بینیم...تو که وسعت درد بشر را در سینه ی نحیفت کشیده ای....ببین که چگونه تک تک له می شویم و نفس نمی توانیم حتی کشیدن! ببین فروغ! ببین که چگونه کبابمان می کنند....آه..من نمی خواهم که "ایمان بیاورم به آغاز فصل سرد"....که از اینجا به بعد دیگر در توان من نیست...دلم می سوزد و من در آغاز این فصل یخ زده کوهی از خشم و نفرتم و دارم آتش می گیرم...فروغ!دوباره راهنمایم باش که من بی تو تاب دگردیسی ندارم....ما اینجا عجیب تنهاییم!

پ.ن: کلمه ها وجملات داخل پرانتز اسم کتاب های خود فروغ یا تکه هایی از شعر هایش هستند.

پ.ن:این پست رو هم بخونید...در مورد میلاد فروغ!دوس داشتنی نوشته :-)

و چشمهای فرشته ی قانون بسته است...

2009-12-28T23:27:00.002+03:30

..بدنها بی سرو گردن و هق هق فواره

شلاق داغ و چماق و بند و استفراغ خونی

یه ستاره آویزون به داره........دوباره
یه خورشید که خاموش میشه با حکمی آسمونی
زنایی که آویزونند از سینه هاشون به سقف
مردایی با بیضه های بریده شده تو جوونی
بوی حشیش و شیره..پخشه از حاشیه های شهر
صدای ضجه ی زنجیر آدمای زندونی
و رهبری که خطبه می خونه از دنیایی بهتر
و مردمی خیره به آسمون با صورتهای استخوونی
کمرها خمیده..رنگ صورتاشون پریده
پدری گریونه...کی سینه ی دخترش رو دریده؟؟
مسیح در نام پدر آدمارو به صلیب کشیده
نفس ها حبسه تو سینه از ترسه شقه شدن
کسی اینجا کسی رو جز جلاد آزاد ندیده
ولی من خط بطلانم...ببین زبونه سرخو
سرم سبزه مث سرو و ببین تنم سفیده
ببین معجونی از کوه و عقاب و آهن و سنگم
این آخرین زمانه...زمانه آخرم رسیده
توی شهر ما...قلبا روو دارنــــــــــــــــــــــــــد
توی شهر ما خنجر می کارنــــــــــــــــــــــد
تو وجودت نجس می کنه...زمین و هوارو
صورتت سیاه می کنه تموم آیینه هارو
بکشم وسط بازم مثل تو پای خدارو؟!!!!!!!!!!!
به گه می کشی تو شعر و کلمه هارو
تو کوتاهی با قد خودت می سنجی آدمارو
با خط کش شکستت می گیری فاصله هارو
که از چاله به چاه می بری قافله هارو
تا تو توی خلسه ی ناشی از قدرتی و می خندی
منم اون که می خواد جــــــــــــر بده چرت قصه هارو
این یه سیله که خاموش نمیشه...چشاتو وا کن
ببین رده سیله ملیونیه خاشاکو خارو............
بگیرو ببندو بزن...بکش..بدر و بتاز
ببین میشه بازم پاک کنی حافظه هارو؟؟
تا وقتی خون تو رگامونو نعرمون بلنده
تا کی آخه میشه ,خفه کنی حنجره هارو؟؟
که مملکت با کفر می مونه...اما نه با ستم
این اول کاره...بشین.بشمر حادثه هارو....
این اول کاره..بشین.بشمر حادثه هارو...
توی شهر ما قلبا رو دااااارنـــــــــــــــــــــــــــــد
توی شهر ما خنجر می کارنـــــــــــــــــــــــــد
((شاهین نجفی))

***دیر زمانی شده که به جای انشالا می نویسم...امیدوارم!! و من هنوز نمی دانم.. آیا خدایی هم هست؟!!! خدایا! کجایی؟ که ببینی به اسمت چه جنایت ها که نمی کنند.....
لینک دانلود آهنگ بالا

و باز هم همان حکایت همیشگی...

2009-12-24T08:08:00.002+03:30

1.سرما خوردم. از حموم می یام...می رم پنجره رو باز می کنم و سرمو می دم بیرون...نسیم سرد که می خوره به صورتم چشمامو می بندمو ..تصور می کنم بهار شده....تصور می کنم اگه چشمامو باز کنم درختای پشت اتاقم سبز می شند....تو خیالم خودمو می بینم که تو یه دشت بزرگ سر سبز می دوم با کسی که از من بلندتره...دستاش قویه و اگه بخوام همه ی هیکلم تو بغلش جا می شه....به صورتش نگاه می کنم سیاه .هیچی تو ذهنم نیست جای صورتش بزارم...چند بار صورت جند نفرو تو خیالم می زارم جاش ولی نه!!نیست...نیست....چشمامو که باز می کنم می بینم بینی م فین فین می کنه و من خیس جلوی باد سرد دی ماه ایستادم....زمستون و پاییز لعنتی...فصل افسردگی و دلزدگی هام...پس کی؟! کی گورتونو گم می کنید؟!!

2.دیروز برای اولین بار به طور واضح دچار یک حمله ی احساسی شدم(این اسمو من روش نذاشتم)تا حالا اینجوری دیوونم نکرده بود....یهو یکی رو می بینی ماتش میشی...حس می کنی دوس داری بری جلو محکم بغلش کنی...خیلی حس دردآور ولی لذت بخشیه...مث زمانایی که یه آبسه رو لثه ت هست و باهاش بازی می کنی...رفتم تو داروخونه...درمورد نسخم صحبت می کردم که دکتر شیفت که مشخص بود تازه فارغ التحصیل شده اومد پایین....نمی دونم یهو چم شد.دوس داشتم تا صبح وایسم و سر موضوعات بیهوده ازش سوال بپرسم..زیبا نبود.خاص نبود.ولی فاصله ی مکث بین دو جمله ش یهو منو پرت کرد به یه دنیای دیگه.انگار که یهو رفت تو یه قاب و دنیای من برای چند لحظه توی اون قاب خلاصه شد....ناخواسته اومدم بیرون و تا چند ساعت فکرم مشغولش بود.نمی دونم چرا..نمیدونم اصلا دقیقا چی می خواستم..نمی دونم! این حمله های احساسی بد دردی هستند لعنتی ها!! ( نوشتم که یادم بمونه)

3.رفتم شب شعر.اولین بار بود تو اون جمع بودم.ولی با جسارت رفتم جلوی پیرمردایی که 5 برابرم سن داشتند شعرمو خوندم.....وقتی شروع کردم دیگه حالیم نبود که جلوی یه عده غریبه ام....بغض گلومو گرفت...اولش سرم گیج رفت ولی یهو حس کردم چنان هجوم احساساتم دارند بهم فشار می یاردند که الانه که از پا در بیام...نمی دونم اونا چه فکری درمورد حالتم کردند....وقتی خواستم بیام بشینم خجالت کشیدم ولی نگاه رضایت بخش و احسنت گفتناشونو دوس داشتند....گاهی اعتماد به نفسم به صفر می رسه!صفر مطلق!....اون پیرمرد مو سفید رو که پالتوی بلند مشکی داشتو خیلی دوس دارم!یه پسر جوونم یه غزل خوند که شاهکار بود...تمام مدت داشتم فکر می کردم با اینکه این همه از عمر شعر نو و سپید گذشته هنوزم که هنوزه جمع های ادبی ما و ذائقه هامون انگار شعر سپید رو نمی فهمه...دوس نداره...نمی شناسه!!این خیلی غم انگیز بود برام.

4.وقتی همه ی تعاریفم به هم می ریزه...وقتی خوب رو از بد نمی تونم تشخیص بدم...وقتی نمی دونم اصلا چی می خوام.....وقتی مخم داره از سوالای بی جوابم سوت می کشه از صمیم قلب به اون زن روستایی بی دغدغه ی قانع بی سواد حسودیم میشه.ساده و خوشبخت...کاش آرامش داشتم.حس خوشبختی!کاش!

کدام قله؟کدام اوج؟

مرا پناه دهید ای چراغ های پر آتش-ای نعل های خوشبختی-

و ای سرود ظرف های مسین در سیاهکاری مطبخ

و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی

و ای جدال شب و روز فرشها و جاروها

مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی

که میل دردناک بقا بستر تصرفتان را

به آب جادو

و قطره های خون تازه می آراید.....

نمی توانستم...دیگر نمی توانستم

صدای پایم از انکار راه بر می خاست

و یاسم از صبوری روحم وسیع تر شده بود

و آن بهار و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت.با دلم می گفت:

((نگاه کن!

تو هیچگاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی))

-فروغ

پ.ن: دلم عشق می خواهد....دلم تمام آنچه فراموش کرده می خواهد....

پ.ن۲: این پست رو با فایر فاکس نوشتم خطش با بقیه فرق می کنم عوضم نمیشه....بدجور رو نرومه!

حامله ی باکره!

2009-12-19T23:21:00.001+03:30

میگه بچه مه می خوامش....نگاه میکنم....اشک می ریزم و زمزمه میکنم:حامله ی باکره! میگه:دارم میرم تو می مونی و بچه! میگم:منو می کشند..حالیت نیست؟....میگه:بچه مه میخوامش٬می کشمت اگه بخوای بکشیش!

دارم می دوم٬گریه می کنم و درد دارم...حس یه موجود شناور تو دلم داره حالمو به هم می زنه...می خوام تمام وجودشو بالا بیارم.....از ترس اسکلتم می لرزه.دارم می دوم....آدمای آشنای اطرافم به من توجه نمی کنند و با بی تفاوتی رد می شند...مث ارواح شدم که حضورمو به هیچ می گیرند...کسی منو ندید انگار...می دوم....از تصور روبه رویی با دیگران آرزوی مرگ میکنم...می دوم٬اشک می ریزم و زمزمه می کنم:حامله ی باکره!

با هر راهی که بشه می خوام از این موجود کذایی راحت شم!....بزرگ میشه..داره بزرگ می شه و من می ترسم...زمزمه می کنم:حامله ی باکره!

کسی کمکم نمی کنه....هیچ کس!داره بزرگ میشه و هنوز از من می مکه..از وجودم!....با تیزترین چیزها می خوام بکشمش....نمی میره! با منه...هر جا که میرم...سر تا پام خون شده ولی نمی میره....اشک می ریزم و فریاد می زنم: حامله ی باکره!

یکی یه بچه می ده بغلم...انگار برای پیدا کردنش خیلی تلاش کردم....می خوام بهش غذا بدم....به گردن و سینه م چنگ می زنه....وحشت می کنم٬اشک می ریزم و زمزمه می کنم:حامله ی باکره!

*کابوس های این روزهام رو روی این صفحه بالا می یارم٬شاید دست ازم برداره....وقتی این پست رو می نوشتم صدای یه نوزاد از پنجره ی اتاقم اومد...نمی دونم از کجا!...از وحشت دیدن دوباره ی این کابوس ها جرئت خوابیدن نداره....حتی تو بیداری دست ازم بر نمی داره!! دلیلش رو نمیدونم..........نمی دووونم!!

**بچه ها آرامش بخش ترین و دوست داشتنی ترین موجودات دنیای منند...بودن با اونا منو از همه ی تلخ ها می کَنه٬دور می کنه....با این کابوس های لعنتی هر روز بیشتر از این عشق کم می شه!...این روزا به طرز هیستریکی از بچه ها دوری میکنم...

***

گل سرخ

او مرا برد به باغ گل سرخ

و به گیسوهای مضطربم در تاریکی ٬گل سرخی زد

و سرانجام روی برگ گل سرخی با من خوابید

ای کبوترهای مفلوج

ای درختهای بی تجربه ی یائسه٬ای پنجره های کور

زیر قلبم و در اعماق کمرگاهم ٬اکنون

گل سرخی دارد می روید

گل سرخ

سرخ

مثل یک پرچم در

رستاخیز.

آه٬من آبستن هستم٬آبستن٬آبستن.

(فروغ)

-پست های اخیرم مبنای هیچ قضاوت بی راهی نباشه بهتره! اگر هم باشه به من مربوط نیست.حس می کنم وبلاگم رو به مسیری بردم که نباید می رفت.حالا می خوام بیشتر شبیه خودم بنویسم چون فرصت درست کردن به وبلاگ دیگه رو نداشتم.

نه میشه با تو سر کنم ....... نه میشه از تو بگذرم!!

2009-12-15T23:54:00.001+03:30

یه خانواده ای رو میشناسم که تشکیل شده از یک مرد٬دو زن٬و دوبچه!! مرد این خانواده با دو همسر به طور همزمان تو یک خونه زندگی می کنه!!هر بار که این خانواده رو می دیدم یه نگاه نفرت باری به اون مرد میکردم و مثل همه با یه قضاوت سرسری ازشون می گذشتم.زن اول این مرد٬بچه دار نمیشه.بعد از بیست سال زندگی با زن اولش٬ مرد دوباره ازدواج کرد. حالا دو تا بچه داره! وقتایی که برای خرید جایی میرند همه با هم می رند و امکان نداره که برای زن دوم چیزی خریده بشه ولی برای زن اول نشه!

دیروز وقتی بعد از مدتها دوباره با این خانواده برخورد کردم خیلی فکرمو مشغول کرد.رفتاراشون.مسالمت دو زن کنار یک مرد!اینکه چطور یک مرد رو بین خودشون تقسیم کردند.به زن بی فرزند فکر کردم.خودم رو گذاشتم به جاش.قدرتش رو تحسین کردم....صبرش رو!! به مرد فکر کردم که چه شرایط سختی بوده براش.به سنت ها و افکار سنتی این خانواده فکر کردم.به زن دوم فکر کردم.به داشتن موهبتی که خودش به دستش نیاورده ولی به خاطرش تحسین شده!! به زن اولی که عقیم بودنش اونو مجبور کرده که قدم به قدم صبر رو یاد بگیره...از خودگذشتگی رو!! به بچه ها فکر کردم٬به محبتی فکر کردم که مادر عقیم بهشون داشت.به نگاهی مهربون و پر جسرتی که زن اول به بچه ها داشت و من می دیدم فکر کردم!!...به مهری که آشکارا بینشون موج می زد!!

دیروز برای اولین بار به اون مرد حس خاص و خوبی داشتم.اونو با مردایی مقایسه کردم که بخاطر عقیم بودن همسرشون بدترین رفتارهارو باهاش انجام می دند.به مردهایی فکر کردم که زن های عقیم شون رو از همه ی حق ها محروم می کنند.مردهایی که از زندگی٬ برای زن های بی فرزند بی گناهشون جهنم سوزانی میسازند که باید بسوزه و بسازه!!...با خودم گفتم یک تار موی این مرد شرف داره به خیلی های دیگه که تو شرایط مشابهش بودند ولی حتی انسانیت رو هم زیر پاهاشون له کردند! حتی ساده ترین حق های انسانی اون زن رو هم ازش گرفتند و به احترام و محبتی که این مرد به زن اولش داشت تو دلم آفرین گفتم.........با خودم گفتم در بعضی شرایط ها بعضی رفتارها اجتناب ناپذیره.و با افکار سنتی و آنتیکی که این مرد داره باز هزار بار جای شکرش باقیه!!

*من این عمل و طرز تفکر رو به هیچ وجه تایید نمی کنم.منم می دونم هزار راه دیگه وجود داره..مثلا سرپرستی یه بچه یا..... ولی دقت کنید من خودم رو در شرایط فرهنگی اون خانواده قرار دادم.وگرنه در کل همچین رفتارها و روش های زندگی و تفکر برای من منسوخه.از یه مرد ۵۰ ساله انتظار های مدرن نداشته باشیم.!

**هر بار میخوام یه تغییری تو وبم بدم وسواسم دیوانم می کنه...حالا هزار جور آهنگو عوض کردم تا آخرش اینو گذاشتم....حالا انگار میخوام ماهواره بفرستم فضا!! :))

***دیشب فیلم ((امشب٬شب مهتابه)) رو دیدم.انقدر گریه کردم که همونجور تو گریه خوابم برد.تمام شب هم کابوس میدیدم و تو خواب گریه می کردم.وقتی هم بیدار شدم باز گریه کردم.سندرم گریه گرفتم گمونم.

....کم کم درختی کهن شدم/ که باد٬حضورش را به هیچ می گیرد/و باغبان جوابش می کند/اما در سرم هزار کلاغ ناشی /نت معشوش وحشتم را قار می زند/و من دلم می خواست/به گونه ی گیلاسی/در خامه ی لبان تو پنهان شوم/و بگویم:دنیا دروغ است/دروغ است/دروغ....

ولی در زندگی لحظه هایی هست/که مثل مرگ٬مچ آدم را میگیرد/و پلک طفره به کاری نمی آید/باید دید/ماهی می داند که در دام تضاد/تنها خودش را زخمی می کند/با این همه٬سرشت ناباوری٬تقلاست/آه/تقلا تقلا/و خارپشت بعضی/در گلوگاه باور.........

((خاطره حجازی))

پ.ن:(بعدا اضافه شده !! :دی )شاید بهتر بود این شعر و این عکس تو پست جداگانه ای باشه ولی حس این روزهام به اندازه ی این شعرو عکس داغون و وحشیه!!...دیگه هم در مورد این عکس هیچ توضیحی نمیدم.دوس دارم اینجا باشه و هست.همین!

از زبان او!

2009-12-14T04:04:00.001+03:30

۱.(من از دنیا هیچ چیز نمی خواهم فقط دلم میخواهد به آن مرحله از رشد روحی برسم که بتوانم هر موضوعی را در خودم حل کنم٬برای من احتیاج٬کلمه ای بی معنی شود٬بتوانم زندگی را مثل یک گیاه زهری میان انگشتانم بفشارم و خرد کنم و بعد هم آن را زیر پایم بگذارم و لگدمال کنم.دلم می خواهد به ابدیتی دست پیدا کنم که آرامش در انجا مثل بستری انتظارم را میکشد و چشم هایم را میتوانم در این بستر بدون هیچ انتظار خرد کننده ای روی هم بگذارم.کاش بدانی من همانقدر که دیوانه ی عشق وحشیانه٬عجیب و غیر عادی هستم٬همانطور هم دیوانه ی زندگی آزاد بدون دغدغه هستم.)

-گزین گویه های فروغ

گاهی از این همه شباهت روحم به فروغ گریه م میگیره.اینا حرفهای سلولهای من بود از زبان فروغ یا شاید حرفهای فروغ از زبان من!

۲.سرم درد میکنه.خیلی.کی قرار خوابم منظم بشه خدا می دونه!!

۳.من عضو توییتر شدم.بامزست.بلاخره بعد از تلاش ها و مجاهدت های بسیار تونستم لینکشو بزارم تو صفحه ی وبلاگ.هورااااااا :)

۴.انگار نه انگار من یه موقع خوره ی کتاب بودم.حالا که این همه بیکارم٬تازه یه عالمه هم کتاب نخونده ی ناب مونده رو دستم.نمی رم طرفشون!! من مطمئنم این یه بیماریه که هنوز کشف نشده!مطمئنم‌ :))

۵.اکثرا وقتی مطلبی واسه اینجا مینویسم دنبال یه عکس مناسب می گردم براش.ولی گاهی وقتی یه عکسی رو می بینم یه مطلب میاد تو ذهنم٬یه خاطره٬مث عکس پایین.یاد بچگی هام افتادم.عاشق تاب بازی بودم.هنوزم هستم.ولی هیچ وقت یاد نگرفتم که چطوری تاب بدم خودمو.از همون بچگی تا حالا وقتی تاب می بینم مث عقده ای ها با چشمام که اون لحظه التماس ازشون می باره دنبال کسی می گردم که بیاد تابم بده.بعد یاد خنده های بلندم می یوفتم.(هنوزم با صدای بلند می خندم)وقتی ماما تابم می داد٬من از اوجی که می گرفتم جیغ می زدم.از لذت جیغ می زدم.می خندیدم و می گفتم:بلندتر ماما٬بلندتر!

آه٬ای زندگی منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگریزم....(فروغ)

با یه چشمک دوباره منو زنده کن ستاره......

2009-12-11T11:33:00.001+03:30

تلفونم زنگ می زنه.به صفحه ی گوشی نگاه می کنم٬خودشه!

- خسته شدم...خسته شدم ورونا !! آخه این زندگیه برام درست کرده؟!! (داره هق هق می زنه...)

-چی شده؟! دوباره؟ چی شده؟ بگو........ اینقدر گریه نکن عزیزم...بگو٬مردم از نگرانی....

-من خر فکر کردم آدم شده.(تو دلم گفتم خیلی ساده ای٬خیلی)دوباره امروز با پر روحی تمام به من می گه: فراموشم کن! یا من یا مامانت!!!!!!!!!!

-(سکوت می کنم٬از عصبانیت گر گرفتم)...تقصیر خودته عزیزم.همون موقع که دوست بودید متوجه شدی که به دردت نمی خوره! چرا دوباره گذاشتی وارد زندگیت بشه؟!!! چرا فکر کردی یه آدم می تونه ۱۸۰ درجه تغییر کنه؟......گریه نکن... نمی دونم تو فکرت چیه؟ آخه دختر آدم از یه سوراخ چند بار گزیده میشه؟ هان؟ چند بار؟!!

-فکر کردم پشیمون شده.... فکر کردم آدم شده. مامانش به خاطر یه حرف کوچیک که وسط دعوای قبلی مامانم به پسرش گفته زنگ زده به مامانم هر چی تونسته گفته!! اینم با من دعوا می کنه..دیگه نمی خوامش..نمی خوام...( نفسش از گریه بند اومده)

-عزیزم تو ۲۱ سالته آخه ازدواج که شوخی نیست.بحث عشق از ازدواج جداست.چرا اینو نمی فهمی؟ تو همه جوره ازش سری.شما با هم نمی خورید.عاقل باش.خواهش می کنم...( از گریه هاش اشک منم در میاد)

***

این بحثا تمام دیروزمو خراب کرد.مهم نیست این مکالمه با کی بوده یا اینکه اول و آخر این قضیه چی میشه.مهم اینه که دوس داشتم یه چیزایی رو که تو گلوم گیر کرده بود بگم.روزی که با هم آشنا شدند هر دو هیجانزده بودنو احساساتی.فکر می کردند عشق بینشون بی نظیره...چقدر بخاطر هم جنگیدند.با همه.ولی وقتی خواستند برای همیشه با هم باشند پسری که تا دیروز ادعای عشق می کرد زد زیر همه چیز.حالا هم بعد از شیش ماه برگشت و با یه مراسم جدی نامزد کردند.ولی دوباره بعد از یه هفته دبه ها و دعواها شروع شد.اگه همه چیزو تعریف کنم میشه یه مثنوی.فقط دیدن سر نوشت این دختر باعث شد دوباره رو عقایدم پافشاری کنم.شاید اینا به نظر بی رحمانه بیاد.ولی حقیقته!! یه دختر وقتی به کسی علاقه داشته باشه حاضره از همه چیزش بگذره.صادقانه.با اخلاص..ولی من به این نتیجه رسیدم که یه پسر حتی علاقه مند شدنش به کسی هم با عقله.(استثنا همیشه وجود داره!)

خیلی عصبی میشم وقتی می شنوم که عشق شده دم دستی ترین واژه ی روزمره.در حالی که ۹۰ درصد این احساسات که اسمشو عشق می زاریم.عقده های فروخورده هست.نیازهای سرکوب شده هست.هیجان های کاذبو مقطعیه...حماقت های بچه گانه هست...وقتی اشتباه می کنیمو به پای عشق می نویسمیش خیلی درد آوره.

عشق وقتی عشقه که با شناخت باشه.با دلیل باشه.اتفاقا این عشق عاقلانه هست که دیوونه می کنه...کاش نگاهامونو وسیع کنیم.اینکه یه دختری همه ی زندگیشو نابود می کنه به خاطر توهمی که به اسم عشق واسه خودش ساخته آتیش می گیرم که آخه چرا؟!! چرا؟.....

فکر کنیم.یک بارِ دیگه فکر کنیم که حسمون چیه؟!!... توهم زدن به شیوه ی دخترای ۱۴ ساله ی دبیرستانی هیچ جالب نیست.هیچ.

دیروز امتحان فاینال داشتم.آخه من به چه زبونی باید بگم که آقا ...خانم..من نمیخوام تقلب کنی از دستم.نمی خوام خانم.نمی خوام.اگه بدونید.دختره ی بی چشم و رو تمام وقت امتحان به جای اینکه به برگه ی خودش نگاه کنه کلش پشت سرش تو برگه ی من بود.جوابشونم ندی طلب دارند.اصلا هرگز از تقلب خوشم نمی یومد.حالا گاهی شرایط خاصه .ولی نه اینجوری...دیروز واقعا سر امتحان می خواستم بزنم پس کلش.خیلی مراعاتشو کردم.حالا جالب اینه که وقته امتحان همه عاشقت می شن.بعدش دیگه انگار نه انگار که می شناسنت.همینم بیشتر اعصابمو به هم می ریزه.اینکه یکی به خاطر چیزایی که دارم منو بخواد.نه بخاطر خودم...!!!!!!!!

**بسترم

صدف خالی یک تنهایی ست

و تو چون مروارید

گردن آویز ِ کسان دگری.....

(هوشنگ ابتهاج)

پاشنه ی آشیل

2009-12-09T09:12:00.001+03:30

((من معتقدم پاشنه آشیل هر کس دقیقا همون چیزیه که شدیدا تکذیب می کنه!!!..))

پ.ن: اینجا٬ته دنیای من ٬واسه یه آدم بی خواب موسیقی بارون داره کنسرت عظیمی برپا می کنه....

*وقتی که چشم های کودکانه ی عشق مرا با دستمال تیره ی قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

فواره های خون به بیرون می پاشید.

وقتی که زندگی من دیگر چیزی نبود٬جز تیک تاک ساعت دیواری

دریافتم ٬باید٬باید٬باید

دیوانه وار دوست بدارم.

(فروغ)

**این وبلاگو تازه پیدا کردم.نمی دونم چی داره که اینجوری جذبم کرده.ولی تنها وبلاگیه که دارم همه ی آرشیوشو می خونم.خیلی برام جذابه.نمی دونم چرا!!...مث فیلما باهاش همذات پنداری دارم.حتما به خاطر قلمشه.

....یه عکس بی ربط ولی پر از حرف!!

بالا برم پایین بیام ...من تنهام !!

2009-12-07T04:18:00.001+03:30

یادمه پیش دبستانی که بودم اولین کارنامه ی عمرمو گرفتم.هنوز اون صفحه تو خاطرمه.جلوی همه ی گزینه ها مربع عالی تیک خورده بود٬به جز روابط عمومی.!!! هیچ وقت دوستای زیادی نداشتم.و همه ی دوستای صمیمی عمرم یه زمانی دشمنم بودند! از این شاگرد اولا بودم که هیچ کس چشم دیدنشونو نداره.از کلاس اول دبستان داستان تنهایی های من شروع شد.بهترین دوست من تو کلاس معلم بود و بی اغراق شاید تو کل کلاس اون معلم یا استاد تنها کسی بود که واقعا دوستم داشت.دنیای روابطم به مدرسه ختم میشد.اهل بیرون رفتن با دوستام نبودم.پایه ی هیچ شیطنتی نمی شدم.جدی و منضبط بودم و همیشه احساس می کردم هیچ کس دوسم نداره.وقتی بزرگ تر می شدم هر آدم مهربونی می تونست منو رام خودش کنه.مثل بچه گربه ی بی پناهی شده بودم که حاضر بود برای یه سر پناه مهربون هر کاری بکنه.دبستان که بودم فهمیدم چطور می شه کسی بهت دروغ بگه و رنجت بده.گولت بزنه و ازت سو استفاده کنه.یه هم کلاسی داشتم که زنگای تفریح به زور پولمو ازم می گرفت.اگه نمی دادم دستمو گاز می گرفت.نمی دونم چرا صدام در نمی اومد.هفته ها من گرسنه موندم و اون پولمو ازم می دزدید....(هنوز نفهمیدم دلیل کارش چی بود.از خانواده ی متملکی بود!!!)

چند ساله که می خوام دور تنهاییام یه دیوار بکشم و دورو برمو پر کنم از دوستام.۱۰ تا ۲۰ تا ۱۰۰ تا...بی نهایت.از اینکه کسی تنهام بزاره بی زارم.گاهی دلم واسه خودم می سوزه.وقتی با اخلاص به هر کسی که نیاز داشته باشه محبت می کنم ولی اون اسمای عجیب غریب می زاره روی محبتم. فقط نگاه می کنم و سکوت!!... وقتی امشب تنهام گذاشتی یهو یه زخم کهنه سر باز کرد.یهو بغض سالها ترکید.یهو لرزیدم.نه باد بود نه بارون ولی کاش می دیدی که چطور شدم همون گربه ی تنهای یخ زده...تنهایی هام یه حفره شده که ژرفاشو هیچ کس نتونسته پر کنه...همه میانو میرند.هیچکی حرفمو نمی فهمه هرکسم که می فهمه رفتنی می شه...گاهی واسه بودن با آدمای دورو برم از دغدغه هام دست می کشم و می شینم پای حرفهایی که میشنوم و گوش نمی دم.گاهی خیلی حس غریبی می کنم.خیلی!

**چاشنی این پست ۲لیوان چای و تعداد کافی شکلات بود.یه بار اخبار گفت اونایی که عاشق شکلات و چای هستند باهوشترند.!!

...

مهم نیست پست مدرنیسم را نمی فهمی...

مهم نیست که نمی دانی بوف کور را هدایت نوشت یا حافظ!!!

همین که می دانی دوست دارم سگ گریه هایم را در دستان تو ضجه بزنم کافیست!

همین که می دانی بیزارم از اینکه اشک هایم را از چشم راستم پاک کنی کافیست.......

تو با همینها دودمان پست مدرنیسم را به گه می کشی و به گور هدایت قه قهه می زنی که رسالت انجام نشده اش در آغوش تو بود و دور خودش می چرخید......!!

(هذیون بالا رو بعد از یک شب بیداری طولانی متهوع شدم!)

کمی تلخی... کمی نفرت!

2009-12-06T01:36:00.001+03:30

زندگی هم بستر شدن و در هم لولیدن حیوانهای دوپایی ست که چشم در چشم می بوسند و شکم به پشت خنجر فرو می کنند!!!
زندگی چشمک زدن پیرمرد کوری ست که هرزگی ماهیانه اش برای زن فاحشه ی شهر نان به خانه می برد......!!
و گریه های دخترک حرام زاده ای ست که یاد می گیرد چگونه باید در دست های خون آلود نفرت و انزجار قربانی پسرک نوبالغ خیابان های غریزه بشود..
آه.... چشم باز کن و ببین که چگونه جان می دهم در کابوس عریانیم
و چگونه دل می دهم به دل دل کردن های دستهای بی جانت
و نفس می کشم با تقلای دوباره دیدنت
که
ای کاش
می دانستی
چقدر دلم تو را نمی خواهد..!!!

*این متن به اصطلاح شعرو یک سال پیش نوشتم.مرسی احسان(یک برده ی آزاد) که شجاعت نوشتن بهم دادی...

پ.ن:گاهی خیلی چیزا هست که می خوای بگی ولی نمیشه...از همه ی فعل های منفی بیزارم!!

**به قول سید علی صالحی:

حال همه ی ما خوب است اما تو باور نکن.....

**این آهنگو خیلی دوس دارم.شعرشو مهدی سهیلی گفته.حس خوبی میده بهم.!

لینک دانلود

دستهایت همه دنیای من است...

2009-12-01T06:44:00.001+03:30

تمام عمرم(( دست))همیشه یکی از توجه برانگیز ترین عضوهای آدمیزاد بوده برام.دست های نرم و لطیف و کوچیک.دست های بزرگ و زبر و حمایتگر.دست سبزه,دست سفید,دست چاق با انگشتهای کوتاه,دست لاغر با انگشت کشیده که همیشه منو یاد لغزش سر انگشتاشون روی ساز می ندازه...... یادمه بچه که بودم(خیلی بچه شاید ۳ سال)یه پسر عمو داشتم که عاشق دستاش بودم.هنوزم وقتی دست های اون تیپی رو می بینم توجه م جلب می شه.اون بیچاره هر بار منو می دید باید فرار می کرد ازم.من به دستش که گیر می دادم دیگه ول کن نبودم.از سرو کولش بالا میرفتم. دستشو میبوسیدم.گاز می گرفتم می خوردم...یه خاطره ی محو دارم از اون موقع .یه بار همین پسر عموم تو راه خونمون ماشینش خراب شد.وقتی رسید پیش ما دستاش روغنی و کثیف بود.هر کاری می کرد ولش کنم که بره بشوره دستاشو٬ به دستش چسبیده بودم کوتاه هم نمیومدم...

جالب اینه که حس اون موقع هام هنوز برام ملموسه.تازه ست انگار. جزئی از وجودمه.این خاطره یه پس زمینه هست واسه این توجه ی ذاتیم.گاهی ذهنم ساعت ها درگیر سبک سنگین کردن این حس میشه.بعضی دست ها چنان وسوسه ای به وجودم میندازند که آرزو می کنم کاش هنوز بچه بودم و می تونستم بدون ترس از هیچ نگاه سرزنش گری از سرو کول صاحب این دستها بالا برم.

هر دستی یه انرژی و حس خاصی رو بهم منتقل می کنه.بعضی ها دستاشون گرمو امنیت بخشه.حتی بدون لمس کردن گرماشونو حس می کنم.دوس دارم محکم انگشتامو لای انگشتاشون بزارم..فشار بدم و دلم آروم بگیره.بعضیا دستشون سرد و رنگ پریدست وقتی لمسش می کنم یهو دلم می ریزه.حس حمایت کردنم بیدار میشه.تازگیا به این نتیجه رسیدم که بعضی از دستا فقط بعضی اوقات حس خوبی بهم می دن.انگار که کارایی که با دستامون انجام میدیم توی اون حس تاثیر می زاره.دست عضو خاصیه.باهاش خیلی کارا میشه کرد.هم میشه کسی رو نوازش کرد یا نجات داد.هم میشه کسی رو کشت.مثل چاقو!! مثل همه ی چیزای دو لبه ی دنیا!!

*خیلی وقته می خوام این متنو بنویسم.ولی اونجوری که دوست داشتم نشد.مثل همه ی کارای برنامه ریزی شده ی زندگیم که انگار همین برنامه ریزی خرابش می کنه!

**امروز حالم خیلی خراب بود.دعا کنید زودتر بهمن بیاد برم دانشگاه.از این زندگی تکراری بی هیجان پر از علافی خسته شدم.

***سحری به دلنوازی,ز درم درآ و بنشین!

به کنار خود به بازی بنشان مرا و بنشین

چو حیا کنم حذر کن٬به ملامتم نظر کن

که ز سبز جامه چون گل٬به صفا درآ و بنشین

شنوند اگر خروشم٬تو به بوسه کن خموشم

نفسی مکن لب خود ز لبم جدا و بنشین!

نه!من این نمی توانم٬که به شرم بسته جانم

تو به خانه ام گر آیی٬به حیا گرا و بنشین.

((سیمین بهبهانی))

پ.ن: دلم کیک شکلاتی می خواااااااااااد...با یه عالمه شکلات...یه عاااااااااااااالمه

دلم برای ستارهه می سوزه...

2009-11-26T07:56:00.001+03:30

_ اگه یه روز یکی از ستاره ها نباشه اون یکی چی کار کنه آخه؟گناه داره...نداره؟

_آره عزیزم.گناه داره

_خوب پس ستارهه چی کار کنه؟

_به عشق اون که دیگه نیست لبخند بزنه !! به عشق چشماش چشمک بزنه!

_آخه نمی تونه... دلش داره هی تنگ میشه... گناه داره نداره؟!!...........

_ آره دونه ی انارم. ولی اگه اون ستارهه بدونه اون که رفته تمام آرزوش خنده ی این ستاره ی کوچولوه.می خنده... مگه نه؟

_یه چیز میگم دعوام نکنیا...خوب؟

_ باشه..بگو شاپرکم..؟

_من گریه دارم...

_واسه ی چی؟!!!!!!!!!!!

_خوب دلم واسه اون ستارهه می گیره.. گناه داره نداره؟!!!

_بیا یه قراری بزاریم... امشب تا خود صبح پیشم لالا کن.. اگه خواب بد دیدی می تونی برای همه ی ستاره هایی که دلت واسشون می گیره گریه کنی ولی اگه خواب خوب دیدی قول بده یه دنیا برام می خندی...قبول؟!!

_اوهوم...

** کاش می دونستی اون ستاره کابوس هر شبم شده...فردا اگر شبم با کابوس هم صبح بشه,برای تو می خندم....برای تو دنیا دنیا تا آخر دنیا می خندم...

۱) مامانم میگه غذاتو بخور پیشی...باز صد رحمت به گربه ها تو قد گنجشکم نمی خوری!!!! یهو داداشم میگه اینو اینطور نبینید داره نقشه ی این طوطی های بیچاره رو می کشه!!!!!!!!!!!!

من تازه بعد از یک روز فهمیدم که چرا اینو گفته چون من به عنوان یک پیشی شناخته شدم خودم خبر ندارم!!

*دلم با چشم تو گاهی,کمی آرام می گیرد

تمام شعر دنیا را ز تو الهام می گیرد

غزل ناگفته می ماند بدون طعم آغوشت

چه بی منت لبانم از نگاهت کام می گیرد....

خیلی دلم می خواست این دو بیتو غزلش کنم ولی نشد..شاید شبی با تلنگری دوباره.شاید...

۲)شبامو تا صبح بیدارم.هی هر شب آرزو می کنم شبا طولانی تر بشه..آخ که چه کیفی داره سکوتو تنهاییش.دوس ندارم حتی یک لحظه ش از دستم بره!! اگه دوباره بچه شم و بخوام انشا بنویسم که بزرگترین آرزوتون چیه.؟ مینویسم: به نام خدا من آرزو می کنم همه ی روزا همیشه شب باشه همه ی شبا هم شب. که فقط من باشم و شب باشه و شب

هر جا می خونم:فداش بشم!! انگار تو توی گوشم می گی فداااش بشم!! آرومو نجواگر...انگار تمامش نوازشه این فداش بشم های تو!!

coming to my life you can be the keeper...

2009-11-25T00:20:00.001+03:30

هر شب تمام بی کسی واژه ی ((نبودن)) ت را در لیوانی آبجو سر می کشم

مست از نبود وحشی دستی نوازشگر به خواب می روم

خواب می بینم که لیوانی آبجو را سر می کشی

به من می خندی و مست از نبودنم با فاحشه ی شهر هرزگی هایم هم بستر می شوی

و چه اندازه می ترسانیم وقتی فریادم می کنی که آآآآآآی...

آآآآآآآآآی که مستی هرگز به من نمی سازد....

* دوباره آمدنت بهانه ای شد برای شعری تازه, برای دلهره ای دوباره...خنده ای و اشکی...دلی تنگ و انتظار و انتظار و انتظار...

۱)بابا دو تا پرنده خریده از خانواده ی طوطی, اسمش (عروس هلندیه),خیلی خوشملند ولی من که جرات ندارم نزدیکشون شم.ترسو هم خودتی ها...جناب آقای طوطی بسی دعوا می گیره با خانمش.ما می خوایم پروندشونو بفرستیم دادگاه خانواده..هر چی به مامانم می گم :خوب چرا واقعیت رو نمی پذیرید؟!! تفاهم ندارند دیگه مامان جان,باید جدا شن..زندگی زوری که ارزشی نداره اونوقت مامان من میگه: گاهی باید زوری زندگی کرد بعدش خوب میشه همه چیز!!!!!!

سکوت کردم ولی تو دلم گفتم چیزی درست نمی شه مامان معصوم کم توقع من...فقط عادت به رنج کشیدن می کنیم و از این زندگی های زوری نسل هایی به وجود میاد که درد و عقده پای ثابت سفره های دلتنگی زندگیشونه!!

**نمی دونم دوستت دارم یا نه! اما می خوام بدون چرتکه لحظه ی بودنت رو یک نفس سر بکشم!! کمکم نمی کنی؟!!

پ.ن:بنا به تقاضای دوستان این شما و این هم پرندگان در آستانه ی طلاق قدیم آها... چرا قدیم؟! خیلی سوال به جایی بود به این دلیل که الان دیگه به تفاهم رسیدند...و دارند به خوبیو خوشی زندگی می کنند...و طرح هایی دارند برای نی نی دار شدن و اینا

(( این آقای عروس هلندیه .)) ببینید چه ژستی گرفته!!

اینا هم زوج خوشبخت

ای سنگفرش گم شده ام را ندیده ای؟

2009-11-21T08:36:00.001+03:30

۱) یه مدته بدجوری آستانه ی تحملم پایین اومده...فقط و فقط تو تنهاییه که آرومم.این روزا چقدر حس می کنم دلم یه خونه ی مستقل می خواد.تنها باشم ,تنهای تنها.رو کف خونه ام از در ورودی تا اتاقام شمع بچینم رو زمین...شبا عود هندیمو روشن کنم و موسیقی دلخواهمو گوش کنم...دغدغه هام مال خودم باشه و دلتنگیام از جنس خودم...مهمونم فقط تو بشی.بیای ولی زود بری...یه جوری که حسرت بیشتر موندنو بیشتر پیچیدن نفسات تو هوام ,همیشه تازه بمونه..من این حسرتو دوست دارم,گاهی تنها چیزی میشه که واسه راحت نفس کشیدنم میشه بهش پناه ببرم...!!!

۲)تو دو سال اخیر به همه ی اعتقاداتم تردید پیدا کردم.به همه چیز شک دارم.حتی ساده ترین تعریف ها هم برام گنگه.مث یه ساختمون که کم کم شروع میکنه به ریختن...حالا دیگه به پی رسیدم.اینکه دارم پی رو از دل زمین خراب می کنم واسه یه بنای نو ضربات مهلکیه برام...چیزی که گاهی منو می ترسونه اینه که با ساختمون جدید اعتقاداتم تنها میشم.اینو به سلیقه ی خودم میسازم ولی هر روز که می گذره به این نتیجه می رسم چقدر کمند هم سلیقه هام و چقدر انرژی میگیره ازم این جریانی که برای شنا انتخاب کردم...

۳)از بارون خوشم نمیاد.هوای ابری افسردم میکنه...عاشق آفتابو آسمون آبیم.با این حال گاهی دوس دارم تو تنهاییام بارون باشه..تو باشی و من.حس میکنم بارونو واسه رویا ساختند.آفتابو واسه زندگی.

۴)تو کلاس زبانمون یه دختره هست اسمش نیلوفره ولی من نمیدونم چرا یه تمایل شدیدی دارم به اینکه ((شبنم)) صداش کنم.آخ حرصش در می یاد.گرچه دلیل دلخوریشو نمی فهمم اگه بدونید چقدر دیدنش این اسمو تو ذهنم تداعی می کنه..درک نمیکنه اصلا این دختر بی احساس

۵)به دکترم میگم :این روزا حوصله ی هیچیو ندارم.. میگه:اگه الان بهت بگن برو سخنرانی کن یا شعر بخون حوصلت می یاد سر جاش خندم میگیره,میگم چه خوب منو میشناسید... میخنده میگه: اگه بدونی چقدر خوشحالم استاد دانشگاهت نیستم.!!!!!!!! میگم:چرا؟!!!!!!!!!!!!!!! میگه: چون دلم به حال اون استادای بدبخت که قراره مخشونو بخوری بدجوری می سوزه

۵)بازم پستم نامبر بندی شد.چی کار کنم؟! خدا نکنه من به چیزی گیر بدم.!!

**ای هفت سالگی

ای لحظه ی شگفت عزیمت

بعد از تو هر چه رفت,در انبوهی از جنون و جهالت رفت

بعد از تو پنجره که رابطه ای بودسخت زنده و روشن

میان ما و پرنده

میان ما و نسیم

شکست

شکست...

((فروغ))

تو درخت من درخت و بین ما یک سلام نمناک.......

2009-11-15T18:00:00.001+03:30

1)وقتی 8 سالم بود می گفتند اگه موهاتو بیاری بیرون می ری جهنم.اگه فلانی رو لمس کنی میری جهنم. می گفتند زن که خواننده بشه وقتی میمیره روحش در عذابه در نتیجه رفته جهنم...چه معصومیتی وقتی با هراس نوار خواننده های زن و جمع می کردم تا کمک کنم کمتر بسوزند.!! حالا 12 سال گذشته و من به این حرفها می خندم ولی اونا هنوز مث یه ضبط صوت همینارو بی کم و کاست پخش می کنند.من 12 میلیون سال نوری از این عقاید دور شدم و حالا فقط دلم به معصومیتم میسوزه و به اون همه سادگی و پاکی لبخند می زنم.... انتظار نداشته باش همیشه کودک 8 ساله ی مقلدت باقی بمونم. اینجاست که جنجال ها شروع می شه و اسمش میشه تفاوت نسلها!!! (البته این فقط گوشه ای از تفاوت عقیده ها هست که بیشتر هم جنبه ی مذهبی داره,و چه بسا تفاوت ها که نوشتنش هم عصبیم می کنه..)

2)سرمو میزارم رو متکام,سایه ی نیمرخ صورتم از گوشه ی متکا می یوفته روی تخت.به نیمرخم نگاه می کنم.زل می زنم به بر آمدگی ها و تو رفتگی هایی که تو رو بهونه می کنه...لبم می بوستت.چشامو می بندمو تصورت میکنم.تا به حال این همه روشن مهمون خیالم نبودی.چشامو باز میکنم و فقط یه آه میشه جواب این همه تمنا!!

3)کلا من آدمی هستم که زیادی به خودم حق اشتباه کردن می دم...همیشه با احترام به گذشتم نگاه می کنم و کم پیش می یاد خودمو سرزنش کنم و هیچوقت نمی تونم ادمایی که صبح تا شب حسرت اشتباهشونو می خورند رو درک نمی کنم.تا حدی شاید لازمه ولی نه دیگه ابن همههههههههه...... همیشه وقتی انگار اشتباهی مرتکب میشم از خودم می پرسم اگه دوباره توی اون موقعیت باشی چیکار میکنم؟ و از اونجایی که همیشه هم جوابم انجام دوباره ی حتی اون تصمیم اشتباه هست مگر در موارد فوق نادر.پس نتیجه میگیرم حسرت بی فایدست و بهش به چشم تجربه و مرحله ای از زندگیم نگاه میکنم که باعث رشدم میشه.در کل به قول یکی از دوستام:((دلم واسه سنگی که بخوره تو سر تو می سوزه چون سنگ میشکنه سر تو نه!!!!!)) :-)) فکر میکنم این به غرورم هم برمیگرده.

4)یاهوم باز نمیشه.اکسپلوررم باز نمیشه.وبلاگم نصمه نیمه باز میشه.گوگل ریدر واسه من باز نمیشه... کلا یعنی الان یا خودمو خفه میکنم یا این نت بی درو پیکرو...............

5)عمه هه توی ((شمس العماره)) به لیلا میگه: زیاد واسه ازدواج سخت نگیر به هر کدوم از خواستگارات که حسی پیدا کردی دیگه دس دس نکن!!!!!!!!!...این یعنی کلا همه ی فلسفه ی این فیلم کشششششک.زودتر تمومش کن همه ملتو سر کار گذاشتیم. :-))) بعدشم اسمشو میزارند آموزش انتخاب درست.!!!!!

6) من عاشق اینجور شماره بندی شده نوشتنم...حس خیلی باحالی داره.پر از تنوع.هی از این شاخه می پرم روی اون شاخه...با یه پست هزار تا حس مختلف می ریزه تو دلم.خیلی حال میده. :-)

در آغاز شعر تو بودی و شب بود و آغاز شب پریشانی گیسوانت........

که هیچ اتفاقی نبود!

من از کودکی در اندازه های طبیعی نبودم

و در کوچه های فراوان شب

تمام قضا و قدر را

به گامی سراسیمه شوریده بودم

شبیه عطش

شبیه عتاب

من از قامت ناگهان گذشتن رسیدم

من از انتهای نثار نگاهت

من از بیت آخر رسیدم

و حجم عبورت چه کم بود

به گاهی که چشمت,ردیف نخستین غزل بود

و هر کس که سهمی از آن داشت

همیشه سزاوار درد

و یا متهم بود

و تقصیر چشم تو نیست

اگر بی هوا منتشر کرد

و هرگز شگفتی ندارد

اگر ما همه شاعریم

که وزن حضورت همان وزن شعر شب است

همان وزن کفر

همان وزن آشفتگی

همان بی ادامه

همان عشق

همان مرگ

و یا زندگی.....

(( چیستا یثربی))

پ.ن : در یک عملیات فوق سری من امروز ماشین و دودر کردم.واسه اولین بار تنها رفتم رانندگی((یک روز بعد از اینکه گواهینامم رسید دستم)).خیلی حال داد.جای همتون خالی :-D

دل من گرفته زین جا هوس سفر نداری؟

2009-11-14T01:50:00.001+03:30

۱) نمی تونم به چیزی که نیستم تظاهر کنم.هر لحظه هر حسی تو دلم باشه و به شخص مقابلم مربوط بشه به زبونش میارم...و این گاهی خیلی موقع ها دل خیلی هارو شکسته...نمی دونم خوبه یا بد.

۲)بهم میگه خودخواهی.. با لبخند سردی میگم:می دونم... میگه:کاش سعی کنیم در جهت بهتر شدن تلاش کنیم و آدم خوبی باشیم... می گم: من بد نیستم ولی کامل هم نیستم ازم انتظار بیهوده نداشته باش... میگه:در حد خودت تلاش کن....میگم:نخواه که تغییرم بدی من خودمو دوس دارم اگه منو می پذیری همینطوری بپذیر وگرنه که هیچ.!!! ........ و درونم یکی زمزمه میکنه : میبینی چقدر خودخواهی!! ولی من هنوز این پژواک تو گوشم زنگ می زنه که خوب باشیم خوب......و من نمیدونم خوب یعنی چی؟!! نمیدونم.

۳)خیانت خیلی چیزا که ما فکرشو نمیکنیم می تونه باشه و خیلی چیزا که خیانت تعریف میشه به نظرم خیانت نیست.چه خیانتی بزرگتر از اینکه اکثر اوقات وانمود می کنیم کسی رو دوست داریم ولی اونو فقط واسه تخلیه ی عقده هامون بخوایم که البته ناخود آگاه و خودمون هم نمی خوایم باورش کنیم...عقده ی کمبود محبت بزرگترینشه.فکر می کنم این کمبود های روحی می تونه زایشگاه بزرگترین عشق ها باشه و چه حقیقت تلخی بود برام روزی که فهمیدم چیزی که تو فرهنگ لغات ذهنم عشق تعریف میشد یعنی توهم.یه توهمه خوش سیما که هر روز تو ذهن خوشگل ترش می کنیم و پرو بالش میدیم. فکر میکنم عشق روزی به وجود می یاد که ما موجودات بی نیازی بشیم! وگرنه هر چه نیاز به معشوق بیشتر, عاشق تر و چه ارزشمنده برام علاقه ای که در اوج بی نیازی به وجود بیاد اگر که بیاد!

۴)من آرزومه روی ریل قطار راه برم,یه حس رهایی و آزادی بهم میده خصوصا اگه صدای قطار نزدیک باشه و من ته دلم بلرزه ولی نپرم پایین.برم جلو و بترسم.برم و بترسم....تا لحظه ای که قطار نزدیک نزدیک شه و من با جیغ بپرم تو یه آغوش امن که پا به پام با یه نگاه نگران همراهم بوده...(دیوونه نشدم,قصد خودکشیم ندارم,فقط دلم هیجان می خواد در حد آستانه ی مرگ)

۵)خوب... خبر خبر...پست قبل پر مخاطب ترین پست این ویلاگ معرفی شد با ۱۴ نظر...یه کف مرتب اااااه..نخند..واسه من زیاده خوب.خیلیم زیاده.

۶)خیلی برام جالب بود کسی که منو نمیشناسه از نوشته هام منو یه آدمه زیبا و مهربون تصور کنه..خوشحالم که نوشته هام تصویر خوبی می سازه ازم.

**..... می توان فریاد زد

با صدایی سخت کاذب,سخت بیگانه

((دوست می دارم))

می توان در بازوان چیره ی یک مرد

ماده ای زیبا و سالم بود

با تنی چون سفره ی چرمین

با دو پستان درشت سخت

می توان در بستر یک مست,یک دیوانه,یک ولگرد

عصمت یک عشق را آلود....(فروغ)

نمیدونم چرا اینهمه احساسمو قلقک میدی...just youuuuuuuuu

2009-11-10T21:09:00.001+03:30

برای با تو بودن له میکنم تمام بودنی را که ذره ذره کنار هم چیده ام..و به بهای به دست آوردن مثقالی محبت دنیا دنیا غرورو عشق حرامت میکنم ولی تو نمیفهمی...هرگز نفهمیدی...من مانده ام با این حجم بی کسی و تنهایی و تمنای آغوشت و فشار دستت که شاید وقتی لمست کنم,لمسم کنی.. از خواب هزار ساله ات بیدار شوی و مرا ببینی که چگونه به پای نگاه سردت سالهاست خزیده ام....تو را دوست دارم چونان کودکی عروسکش را...با همه بی جانیت..با همه بی مهریت تو را دوست دارم...

*خاصیت ما آدماست که دست یافتنی ها رو دوست نداریم ولی در آرزوی دست نیافتنی ها به جنون میرسیم....

**همیشه حس میکنم تو همه ی خواستن هات یه عذر خواهی بدهکارتم.همیشه.

*** اینجارو تغییر دکوراسیون دادم..اون سیاهی رمینه ناخود آگاه منو به سمت غمگین بودنو غمگین نوشتن سوق میداد...فکر کردم کمی انرژی مثبت لازم شدم

**** از بوی تو چون پیراهن تو آغشته شد جانم با تن تو

آغوشی باش تا بوی تو بگیرم......................

*****سقوط این عکس حس این روزامه.

توی آغوش تو آرامش محضه.

2009-11-07T04:10:00.001+03:30

سلام

*اول بگم من حالم خوب شده.پست قبلیمو شتر دیدی ندیدی کنید

این پستو یه بار نوشتم پرید نمیدونم چقدش یادم مونده

مسئله ی متعهد شدن به کسی یا چیزی همیشه برام استرس زا و ترسناکه.وقتی حس میکنم یکیو دارم که دوسش دارم تازه مشکلات شروع میشه.اینکه احساساتم شدیدا ناپایدار و غیر قابل اعتماده.خیلی سخته که بخوای واسه کسی توضیح بدی که دوسش داری ولی نمیدونی عمر این دوس داشتن چقدره..سخته که بخوای توضیح بدی شاید فردا تو یه ورونای دیگه بشی و یا حتی نباشی..تعهد دادن اونقدر ترس هیستیریک و غیر قابل کنترلی شده در من که گاهی از آدما دورم میکنه میکنه یا حتی فراریم میده..فکر میکنم این به حس کمال طلبی,زیاده خواهی و بلند پروازیم برمیگرده..همش این وسوسه با منه که بهتری هست . البته که هست ولی موصوع اینه که از نظر حسی هنوز به این بلوغ نرسیدم که از داشته هام لذت ببرم..مث مسافری که راهی ناکجا آباد میشه و با اینکه مقصدی نداره شوق رسیدن حتی لذت بردن از زیبایی راه رو هم ازش میگیره...خیلی غم انگیزه. در حقیقت ثبات روحی ندارم و فکر می کنم تا اواخر دهه ی دوم زندگیم هم بهش نخواهم رسید و البته توی این شرایط روحی اصلا درست نیست که درگیر تصمیم گرفتن بشم چون هر لحظه بیم پشیمانی داره...تصور کنید چقدر این شرایط دلهره زا و ترسناکه.....!!! هر بار میگم ترس یاد حرف جک می یوفتم:(( هر بار ترس می یاد سراغم اجازه میدم که ۵ ثانیه بترسم ولی بعد فراموشش میکنمو میرم جلو)) میخوام یاد بگیرم که اینجوری یکی یکی ترسامو بریزم دور.

*پیشم بمون نرو.ولی نخواه منو مال خودت کنی.تصور تو قفس بودن منو می کشه,مث همون پرنده!

**دلم یه عالمه چیپس فلفلی میخواد با ماست پر چرب کاله.بزارم جلومو تا صبح بخورم.!!!!!!!!!!!!!

***

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من گر از قفس گریزم کجا روم,کجا من!

کجا روم که راهی به گلشنی ندارم که دیده برگشودم به کنج تنگنا من!

نه بسته ام به کس دل نه بسته کس به من دل

در اوج آسمان ها رها رها رها من..........

((سیمین بهبهانی))

عنوان ندارم

2009-11-06T23:06:00.001+03:30

از سنت بیزارم

از احمق جماعت بیزارم

از اینکه چک و چونه بزنم تا حرفمو بفهمونم به یه سری نفهم بیزارم

از اینکه رفتارمو ۱۸۰ درجه برعکس تعبیر کنند بیزارم

از اینکه هرگز زبونمو نفهمیدی و نمی فهمی مث دو تا بیگانه از دو کشور مختلف,بیزارم

از اینکه دنیات از دنیای یه گنجشکم کوچیکتره بیزارم

از اینکه اینقدر باهام مهربونی بیزارم

از لبخندای زورکی از گریه های یواشکی بیزارم

از اینکه با خودم میجنگم بیزارم

از اینکه تو هم اونی نیستی که من میخوام بیزارم

از اینکه با رفتارات شکنجم میکنی بیزارم

از اینکه ازت راه فراری ندارم بیزارم

از اینکه مث روح شدم ,داد میزنم ولی کسی نمیشنوه بیزارم

از اینکه نمیزاره از این قفس برم بیزارم

از اینکه تو هم یه دفعه غیبت زد بیزارم

از اینکه همیشه تنهام بیزارم

از اینکه هر کی منو دوس داره احمقه و هر کی احمق نیس منو دوس نداره بیزارم

از اینکه دیروزم این همه ترسناکه بیزارم

از اینکه امروزم این همه تلخه بیزارم

از اینکه فردام این همه گنگه بیزارم

از اینکه همیشه همه ی اشتباهاتمو به رخم میکشی بیزارم

از اینکه گاهی دوس دارم مث یه قاتل خیلیارو بکشم ولی نمیتونم بیزارم

از اینکه غرورمو نادیده میگیری بیزارم

اصلا میدونی چیه ؟ من به طرز بیرحمانه ای از خیلی از بی رحمای دور و برم بیزارم

*این پست فقط یه تخلیه ی روانیه و هیچ ارزش دیگه ای نداره.چون اعصابم خرابه و چشام تر...

**گاهی دوس دارم برم یه جایی که هیچ احمقی نباشه.شما آدرسی ندارید؟؟؟!!!!!!!!!!!!

***تو روزنه ی نوری در خانه ی ظلمت پوش.................................

دیباچه ی آوازی بر متن شب خاموش.........................................

شبم گم کرده مهتابو....

2009-11-04T04:49:00.001+03:30

سلام

۱)من اومدم.از شب اول سفرم مریض شدم تا همین الان.ولی خوش گذشت.جای تک تکتون خالی.واسه همتون دعا کردم

۲)دم حرم تو بازرسی بهم گیر دادن که تو کیفت دو تا دونه وسیله آرایشیه. -:خانم نمیتونی بری تو...با هزار بدبختی خودمو کنترل کردم که چیزی نپرونم بهشون...رفتم کیفمو تحویل دادم و دوباره برگشتم توی صف..باورتون نمیشه..زن احمق به من نگاه کرد گفت خانم آرایش داری پاک کن...یعنی فقط اون لحظه صورتش جون می داد واسه یه سیلی جانانه...من مونده بودم که کرم ضد آفتاب از کی تا حالا شده آرایش منم نامردی نکردم صدامو بردم بالا که : خاااااااننووووووووووووووم من چیو پاک کنم؟؟؟؟!!!!!! خودش فهمید قاطی کردم...یکم خودشو جمع کرد. به خدا اینا دم در اینقدر حرص میدن آدمو که صد بار با خودم گفتم اگه بیرون حرم بدون اینکه ریخت این کله فسیلارو ببینم, واسه دل خودم,زیارت میکردم بیشتر می چسبید.....!!!!!!!!

۳)بیشتر اوقات به همه چیز و همه کس از پایه و اساس شک میکنم.توی حرم بر عکس بیشتر کسایی که اونجا بودتد و داشتند می شمردند چه چیزایی می خوان,من داشتم فکر می کردم چرا اینجام؟؟ چرا همه این همه هیجان زده اند؟؟ بعدش فکر کردم اکثر کسایی که اینجا هستند و گریه و شیون می کنند اگه به همه ی خواسته های ریزو درشتشون برسند دیگه نه از شیون خبری میشه نه از گریه.....نمیدونم.شاید... ولی به نظرم اصلی ترین محرک آدما واسه ۹۹ درصد کاراشون حس خیانت کاریه به نام خودخواهی.

۴)خیلی دوس داشتم ببینمت خودت نذاشتی...!!گرچه شاید هرگز دلیلشو متوجه نشی...ولی کاش بزرگ شی..بزرگ عزیزم!!

۵)دارم لاست میبینم.هرچی بیشتر می بینمش بیشتر حس می کنم از یه جهتایی یه ترکیبی هستم از کیت و شانون

۶)ما دخترا گاهی تو روابط خصوصی مون خیلی بدوی و دور از تمدن عمل میکنیم.فکر میکنم دلیلش احساساتی عمل کردنمون هست.چون احساسات خیلی بکرند..همیشه یه جنبه های ناشناخته ای دارند...ناشناخته و باکره به باکرگی احساسات حوا !!

**حال من دست خودم نیست.......

دیگه آروم نمی گیرم..........................

من جام عشقو دادم می خوای بریز می خوای بنوش.

2009-10-28T09:02:00.001+03:30

سلام

وقتایی که اذان صبحو می شنوم همیشه همیشه ,همیشه اینطور می شم,تنم به طرز عجیبی می لرزه .بی اختیار بغض می کنم ,یادم می یاد که حتی اشکام هم گاهی سرازیر می شن....عجیبه و دل تنگ کننده.... تنم یخ می زنه و می ترسم...............از چی؟؟؟؟؟ از کی؟؟؟؟........نمی دونم.! ابن مث همون لحظه هاییه که من در کمال بیچارگی حس می کنم که هیچچچی نمی دونمممم......

**روزی تو می آیی ......از پشت بوته ی گیاه سرزمین ابدیت....... دستم را به نرمی در آغوش خواهی گرفت....من آن روز به روی سینه ات خواهم لغزید و بی درد از فوران این همه خوشبختی خواهم مرد...زیرا من تاب شاد زیستن را ندارم!..کاشکی می دانستی

***من چند روزی می رم مشهد..واسه دل همتون دعا می کنم.دلم تنگ میشه.برمیگردم

من هنوز خواب می بینم که دوره دوره ی وفاست!

2009-10-26T02:34:00.001+03:30

سلام

دیروز با یکی از دوستام حرف می زدیم سر بحثی بودیم که ازش پرسیدم به نظرت تجربه ی یه عشق واقعی می تونه بیشتر از یک بار توی زندگی آدم پیش بیاد؟گفت به نظر من کم,خیلی کم و نادره....منو یاد کتاب ((بریدا)) انداخت.اثر پائولو کوئلیو.توی بخشی ازش در این مورد فلسفه جالبی رو ذکر کرده .گفتم بد نیس بزارمش اینجااگه نخوندینش بخونید:

((...ما در بعضی از حلول ها تقسیم می شویم,روح ما مثل بلورها و ستاره ها درست مثل

سلول ها تقسیم می شود.روح ما به دو روح دیگر و این دو روح جدید به دو روح دیگر تقسیم

می شود و بدین ترتیب در طول چند نسل بر بخش بزرگی از سطح زمین پخش می شویم.ما

بخشی از چیزی هستیم که کیمیاگران آن را اینماموندی یا ((روح جهان)) می نامند,در

حقیقت,اگر روح جهان فقط تقسیم بشود,هر چند گسترش می یابد,اما ضعیف تر هم می

شود,پس همان طور که تقسیم می شویم,دوباره با هم ملاقات می کنیم.و نام این ملاقات

دوباره عشق است.چون وقتی روحی تقسیم می شود همیشه به یک بخش نرینه و یک بخش

مادینه تقسیم می شود.پیدایش توضیح می دهد که:(( روح آدم تقسیم شد و حوا از درون

آن تولد یافت.)) انسان ها به هم متصل اند.در هر زندگی این مسوولیت اسرار آمیز را بر عهده

داریم که دست کم با یکی از این بخش ها دوباره ملاقات کنیم,عشق اعظم که آنها را از هم

جدا کرده با عشقی راضی می شود که این دو نیمه را دوباره با هم یگانه می کند.بخش دیگر

با درخشش چشم ها تشخیص داده می شود ولی در ((سنت ماه)) بخش دیگر با مشاهده ی

لکه ی روشنی در شانه ی چپ تشخیص داده می شود.اگر در یک زندگی با بیش تر از یک

بخش از خود ملاقات کنیم,قلب تکه تکه می شود و نتیجه ی آن درد و رنج است,چون بسیاریم

و به بخش های بسیار تقسیم شده ایم.))...

**خدایا!فاصله تا من ,خودت گفتی که کوتاه

از اینجا که من ایستادم,چقدر تا آسمون راهه؟!!

منو حالا نوازش کن....

2009-10-24T23:07:00.001+03:30

*گاهی یهو حس می کنم خیلی دوستت دارم.زیاددد,بعدش می دونی چی دلم می خواد؟ دلم می خواد بودی...دستاتو باز می کردی..من می دوییدم توی بغلت مث وقتایی که دارم فرار می کنم...سرمو محکم می گرفتی توی سینت..محکممم...دستای مهربونتو میذاشتی روی چشمام..می بستیشون...مث مامانا که نینیشونو بغل می کنن تکونش می دن تا آروم بشه منو تکون میدادی تو بغل و روی بازوهات ...مث همیشه تو گوشم آروم نجوا می کردی:(( نچچ نچچ نچچ....نفسم؟عزیزم؟آروم باش..من پیشتم...اینا,ایناهاش عسلی..من اینجام....))

اون موقع ها دنیا خلاصه می شه تو آغوش تو و آدماش خلاصه می شند تو دست ها و وجود مهربون تو...

تا حالا بهت گفتم که چقدر دستاتو دوس دارم؟!!

*دیگه کم کم دارم از سوتو کوریه این وبلاگ افسردگی حاد می گیرم...بعدا اگه افسرده شدم نگید چراها..از ما گفتن, واسه دل گرمی خودم می گم دیدی این مغازه ها تا کارشون بگیره طول می کشه؟؟!! آره دیگه اینم همینطوره غصه نخوریا..... .

**منو حالا نوازش کن

که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره

که این احساس زیبا هست

منو حالا نوازش کن

همین حالا که تب کردم

اگه لمسم کنی شاید

به دنیای تو برگرذم....

هنوزم میشه عاشق بود

تو باشی کار سختی نیست

بدون مرز با من باش

اگرچه دیگه وقتی نیست

نبینم این دم آخر

تو چشمات غصه می شینه

همه اشکاتو میبوسم

میدونم قسمتم اینه

تو از چشمای من خوندی

که از این زندگی خستم

کنارت اونقدر آرومم

که از مرگم نمی ترسم

تنم سرده ولی انگار

تو دستای تو آتیشه

خودت پلکامو می بندی

و این قصه تموم میشه..................................................................................

زبانم را نمی فهمی..

2009-10-23T15:22:00.001+03:30

*تا چند روز قبل !!!

ـ می دونی؟من اصلا قصد ازدواج ندارم,اصلا نمی تونم بهش فکر کنم.کووووووو تا من درسم تموم بشه,من فکر می کنم الان واسم خنده داره و....!!!!

*چند روز بعد از چند روز قبل!!!

- ورونا جان می خواستم یه چیزی بهت بگم عصبی نشیا راستش فلانی واسه پسرش می خواد بیاد خواستگاری

- همون که تازه رزیدنتی قبول شده؟!

- آره ه ه,همون!!!!!!!!

- خوب بگو بیاد حالا یه صحبتی بکنیم!!!!!!!!

* آخ آخ آخ , به قول بابام خدا نکنه آدم سست عنصر باشه منظورش اصلا به من نیستا!!!!!

** نه ولی از شوخی گذشته چقدر گاهی آدما flexible میشنا,نه؟!!

***پی اسم تو می گشتم ته یک فنجون خالی...

دنبال یه طرح تازه,یه تبسم خیالی...

ای ترس فرو خورده...

2009-10-19T00:57:00.001+03:30

سلام

تا حالا شده براتون پیش بیاد که یه عاااااالمه حرف داشته باشید ولی به جای حرف زدن کلا سکوت کنید؟!مث زمانایی که آدم کلی خسته هستااا ولی از شدت خستگی خوابش نمی بره..!! حالا شده حکایت من.هزار تا حرف اینجای گلوم گیر کرده ها ولی نمی تونم اینجا بنویسم.از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون سر پست گداشتن روز به روز سختگیرتر میشم...هی با خودم فکر می کنم ...نههه..این موضوع ارزش نوشتن نداره..آخه من چرا اینجووریییییییم؟؟؟

حالا این یه طرف ,روز اول که این وبلاگو زدم گفتم اینجارو درست میکنم که هر چی دوس دارم توش بنویسم بدون هیچ ترسی .ولی اینجوری نشد...توی دنیای واقعی فوبیای تایید نشدن آدمو میکشه.کمند کسایی که خود خودشون باشند,خیلی ارزش منده وقتی یکی باشه که اجازه می ده بهت خودت باشی! خصوصا وقتی خود واقعیت در تضاد با خیلی ارزش ها باشه...

*این روزا یه معتاد تمام عیارم..به خواب,به نت,به شب بیداری,به شیرینی,.....می گن جوونارو بیکار نزارید معتاد می شن اینه ها!!!!!!!!!

**ای ترس فرو خورده...

مشروع جنین مرده...

این طفل حرامین را...

با عشق حمایت کن....!

به تو مدیونم همیشه!

2009-10-17T07:59:00.001+03:30

... وقتی بغض بی صدامو فقط تویی که هنوز می فهمی..دوس دارم دنیامو بدم تورو بگیرم.ولی دنیارو بهم می دن سرم که گرم شد می گیرنت ازم

*تو را می خواهمو دانم که هرگز

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صافو روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

بی خیاال

2009-10-14T18:31:00.001+03:30

خوب نیستم مث زمانایی که در اوج دگردیسیم....خوب نیستم.!

جهیزت عشق به پاس مهریه ات که جاودانگی ست!!

2009-10-14T18:28:00.001+03:30

و گفت:

همه ی دریاها از آن تو٬

یک کوزه آب از آن من!

همه کوه ها از آن تو٬

یک صخره از آن من!

همه جنگل ها از آن تو

یک گلدان از آن من!

راضی نمی شوی اگر...

جهان و هر آنچه در اوست از آن تو٬

تنها یک ستاره از آن من!

روا مدار که بمیرم

و ندانم به کدام آیینم!!!

(حسین پناهی)

دو تشنه ابدی

2009-10-14T03:55:00.001+03:30

-یه کویر

*یه آغوش

-یه آتیش زیر پوستم

*یه غرق شدن

-یه راه بی پایان

*یه بوسه

-یه نگاه

*یه شرم

-یه آتیش

*یه ناز

-یه خواهش

*یه حسرت

-یه تمننا

*یه بوسه

-یه تن تب دار

*یه بغل شور

-یه آغوش شوق

*یه بوسه

-یه سکوت

*یه نگاه

-یه لبخند

*یه بوسه

-یه عشق

*یه خورشید

-یه نوازش

*یه بخشش

-یه بوسه

*یه چنگ

-یه رد روی تن کویر

*یه آزار

-یه رویا

*یه فریاد

ـ یه نئشگی

*یه پناه

-یه آغوش

*یک جرعه آرامش

-یه نفس

*یه بوسه

یه خواااااااب

من از چشمای تو خوندم...

2009-10-12T20:22:00.001+03:30

سلام

*فکر نمی کردم برگردی آینه ی زلال مهربونی..

وقتی تو همه ی شلوغی اطرافت فقط یکی باشه که بودنش و اومدنش آتیش سوزنده جهنمو سرمای کشنده ی زمهریرو هم زمان مهمون تنت می کنه,اونجاست که ترس چنگ می زنه به دلت,اونجاست که از خودت می پرسی,از اونی که تو دلت نشسته...تو که بهونه ی نوشتن قشنگ ترین پستای من میشی کی هستی؟!!.....کییییییی هستیییییی؟...

*تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم؟!....

من از نگاه هرزه بیزااااااااااااااارررم...

2009-10-11T05:14:00.001+03:30

سلام

خیلی فاصله افتاد بین پستم,همش این چند روزنگران اینجا بودم ولی سرم خیلی شلوغ بود سرما هم خوردم.رفتم آمپول زدم. میگم چقدر بعضی از این تزریقاتی ها خشنند,اینا بیشتر آدمو می ترسونند تا آمپول

به هر حال به خاطر تاخیرم معذرت می خوام

این روزا یه چن تایی کتاب روی دسم مونده,به قول یکی از دوستام می گفت اینترنت شده هووی کتابای نخونده ی من

بعضئ اوقات وقتی نگاه سنگین کسی رو حس می کنم انگار می کنم که یک دنیا مقابلمه که با نگاه هرزش داره به من به شعورم به شخصیتم توهین می کنه,اینجور موقع ها دوست دارم یا خودم محو شم یا شخص مقابل.نمی دونم عمق این بی زاریو چه طور بگم,ولی من واااقعا از نگاه هرزه بیییییزااااااااااااااارم.

*گفته بودی که چرا محو تماشای منی

وان چنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشمان تو قدر مژه بر هم زدنی!!!!!

ناتور دشت

2009-10-05T07:00:00.001+03:30

سلام

این روزا کتابی رو می خوندم که بدجوری فکرمو مشغول کرد بهتر بگم اوضاع مو بهم ریخته..(.ناتور دشت.)کتاب داستان پسرک شونزده ساله ایه که درداش درد نسل منه..آه, تا به حال اینقدر روشن مقابل مشکلات نسلم ننشسته بودم..یه جاهای کتاب حسم دیوونم می کرد..دوست داشتم فریاد بزتم مشکل همینه..خودشه .

چقدر نویسنده هشیارانه و با کلماتی ساده و سطحی دردهای عمیق رو شکافت.هولدن(شخصیت اول کتاب)از آشفتگی و بی هدفی و بی انگیزگی رنج می بره..دلش یه چیز خاص می خواد..از قول یکی از دوستای هولدن تو قسمتی از کتاب خطاب به هولدن نوشته,((...رک بهت بگم هولدن,احساس می کنم دنبال یه دردسر,یه دردسرخطرناک می گردی,...))

آره..هولدن دردسر می خواست,منم خواستمو می خوام و همینطور خیلی از هم نسلای من,موضوع خیلی عمیقه خیلی.چیزهای عادی کمند و چیزهای خاص توی فرهنگ لغت جامعه یعنی یه دردسر..دوستی می گفت هم نسلای تو آشفته اند,می گفت ورونا تو سمبلت کیه؟! گفتم ندارم..!گفت آره..هم تو هم خیلی ها از هم نسلات..این یعنی نمی دونید چی می خواین,..در یک نگاه عمیق این جواب خیلی از سوالاست.

این کتاب بر عکس نوشتارو ترجمه ی روان و سادش مفاهیم عمیقی رو منتقل می کنه.جایی از کتاب هولدن تو سینماست و طبق معمول همیشه همه چیز به نظرش بی معنیو مزخرف,افسرده کننده و حال به هم زنه.از محتوای دم دستی فیلم عقش می گیره.زن کناریش با گریه هاش نظر هولدنو جلب میکنه..فکر می کنه چون آدم مهربونیه اشک می ریزه ولی وقتی بی توجهی زنو به بچش می بینه می گه,((..این زن اندازه ی یه گرگ مهربونه!!.بعضیا اینجوریند.واسه یه فیلم چرت اشک می ریزند ولی در بیشتر موارد حروم زاده های بستی اند..)) !!!!

صحبت کردن در مورد این کتاب به نظرم ساعتها وقت می بره و منم دوس ندارم طولانی و خسته کننده بنویسم.به هر کی نخونده توصیه می کنم بخونتش و از هر کی که خونده خواهش می کنم برداشت و نظرشو در میون بزاره.

*اون دوستم که تصادف کرده بود مرخص شده.ممنونم از دعاهاتون.

*...به من بده نگاهت را

می خواهم زیبا باشم...

دارمممم هوای عاشقی..

2009-10-04T06:55:00.001+03:30

زندگی چشمک زدن پیر مرد کوری ست که هرزگی ماهیانه اش برای زن فاحشه شهر نان به خانه می برد....(یه قسمت از توشته های خودمه)

امشب حالم اصلا خوب نیست...دلواپسم,دلواپس نامعلوم.به قول فروغ

....پشت این پنجره یک نامعلوم نگران من و تست...

*گاهی به سرم می زنه قید همه چیزو همه کسو بزنم و خودم باشم..فقط یک نفس خودم باشم..

لبخندت را نقاشی می کنم.

2009-10-03T06:27:00.001+03:30

سلام

گاهی آدم با کسایی برخورد می کنه که انگار مدتهاست می شناستشون.انگار روحشون واست آشناست

بعد جالبیش اینه که گاهی انگار این نزدیکی روح ها بعد زمان و یا حتی بعد مکان رو کمرنگ می کنه.اونقدر کمرنگ که تو بعضی موارد دیگه اصلا به چشم نمی یاد. حالا این حس زمانی به گوشه دلت چنگ می زنه که این روح آشنا تو تنهاییت زمزمه کنه که می دونستی نگاهت خیلی خاص ؟!! بعد از اون زمانی که هنوز تو شوک پچ پچ قبلیش هستی,یهو سرشو بلند کنه و محکم بگه من نگاهو لبخندتو نقاشی می کنم که همیشه زنده بمونه!...و تو ناگهان انگار لبریز میشی از همه زندگی..اینجور موقع ها فقط یه نفس عمیقو یه لبخند با همه دلم,تنها چیزی که حالمو جا میاره

*من بی اجازه خیلی از دوستامو که مدتهاست می خونم لینک کردم.عذر می خوام و دوس دارم هر چه زودتر آشنایی و دوستیمون دو طرفه بشه.

*بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

مرا گرم کن.....

صداتو می خوام..

2009-10-01T03:17:00.001+03:30

سلام

۱ ساعت پیش فهمیدم یکی از بهترین دوستام که تازه رفته بود تهران واسه دانشگاهش تصادف کرده اونم با اتوبوس.تورو خدا برای سلامتیش دعا کنید.

دلم خیلی براش تنگ شده کاش می شد که ببینمش

*چشمان من ابری شد...

چترت را باز کن نازنین..

وبلاگ دار می شوییییییییم..هوراااااااااااااااا

2009-09-30T22:13:00.001+03:30

سلام

هر چی فکر می کنم که چه جوری و از کجا شروع کنم قد عقلم به جایی نمی رسه!! هیچ وقت فکر نمی کردم وبلاگ نویسی اییییییییییییییین همه سخت باشه.

خودمو بیشتر از این که این گوشه ئوشتم معرفی نمی کنم.کم کم همو خواهیم شناخت...

راستش این روزا خیلی بیکارم. دانشگاهم از بهمن شروع میشه.و دل ما لک زده واسه دوستامون الان هرکدومشون تو یه گوشه ایران دانشجو هستند...

امروز داشتم فکر می کردم آدم اگه چه کاری تو زندگیش انجام بده می تونه آخرش از خودش راضی باشه.واقعا چیه که بتونه روح بی نهایت طلبو سیرنشدنی آدمو ارضا کنه...

در این مورد خیلی چیزا به ذهنم رسید ولی آخر آخرش به این نتیجه رسیدم که اگه یه روزی بیاد که دنیا بود و نبود منو حس کنه یعنی یه روزی بیاد که اگه نباشم واسه نبود من آه بکشه من از خودم راضی میشم.اون موقع هست که حس میکنم چقدر خوبه که ورونا به یه دردی خورد..

شما چی میگید؟! ...

*هجی می کنم حروف خیانت را

و چشم می دوزم به چشمانی که جز سخن کهیر زده گی های شبانه ام هیچ نمی داند...